Protected: Նոր ծանոթությունների մասին

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ամենալավ մրցույթն ու մրցանակը

Երբ բացում ես հենց նոր ստացածդ փաթեթը, ու մեջը օրացույց ու բացիկներ են… Երևանի դալանների նկարներով, երբ հասկանում ես, թե ընկերներդ քանի՜-քանի՜ շաբաթ-կիրակի են օգտագործել, որ վազեն, դալանների ֆոտոներ անեն, հետո դրանցից օրացույց ու բացիկներ ստանան, աշխարհի բոլոր գրական մրցանակները գետնին են հավասարվում, ու հասկանում ես, որ դու լավագույնն ես ստացել:

Երբ Ֆեյսբուքով մեկը գրում է, թե՝ նոր բան չունե՞ս, ուղարկի կարդամ, ու դու ուղարկում ես գրական մրցույթում դաժանորեն պարտություն կրած պատմվածքդ, որովհետև տասնութ մրցակիցներից հաղթող հինգի մեջ չհայտնվեց, երբ ընթերցողդ կարդում է այն ու հուզված պատասխանում. «Բյուր, էս ինչ արեցիր, ոնց որ իմ կենսագրությունը լինի», հետո խոստովանում, որ էդ պահին լացում է, դու թքած ես ունենում բոլոր տեսակի գրական մրցույթների հարգարժան ժյուրիի վրա, որովհետև քո իսկական ժյուրին նստած է էկրանի հետևում ու ոչ մի տեսակի մրցանակ չի խոստանում, պարզապես սպասում է քեզ:

Մինչև դասը կսկսվի…

«Վերջապես առավոտը եկավ»,- մտածեցի, երբ ֆիննական մեռյալ լռության ու անճեղքելի մթության մեջ զարթուցիչս ծվծվաց՝ It's time to wake up: Ե՞րբ եմ սիրել առավոտյան վեց անց կես արթնանալ, այն էլ երբ դեռ մութ է այդ ժամին: Բայց ուզում էի, որ գիշերը շուտ անցնի, որ առավոտը շուտ անցնի, որ էս օրը շուտ անցնի, որ էս շաբաթը շուտ անցնի: Ուֆ…

Լույսը դեռ չբացված քննություն հանձնեցի: Էս անգամ ավելի լավ էր. դեռ չարթնացած ուղեղս ավելի լավ է աշխատում, քան արդեն հոգնածը:

Ո՜նց եմ երազում քնելու մասին: Գրադարանում նստել եմ մյուսների ստեղնաշարերի կտկտոցների տակ, ու երևի սրահի ծայրում կոմպի համար հերթ է գոյացել: Թքած: Իմ քունը տանում է, ու մի բան պիտի անեմ, որ կարողանամ ևս վեց ժամ դասի նստել:

Մի տեսակ ուզում եմ տրամս գցել. բոլոր պայմանները կան, եղանակն էլ որպես բոնուս: Ու չէ, չի ստացվում: Ինչ-որ տրամս ընկնելու հավես չունի: Թքած բոլորի վրա:

Ուզում եմ նաև վիրտուալից վերանալ: Բայց որ վերանամ, ու՞ր գնամ: Իմ իրականության մեջ մարդ չկա: Վիրտուալում էլ են գնալով պակասում: Անկեղծ պատասխանիր հարցիս. քեզ պե՞տք են մարդիկ:

«Սերը երեք տարի է տևում» (Ֆրեդերիկ Բեգբեդե)

l'amour dure trois ansԷս գիրքը շատ պատահաբար սկսեցի կարդալ: Ավելի ճիշտ, ֆեյսբուքյան խմբերից մեկում գրեցի, որ սիրո մասին անսովոր, գժական ինչ-որ բան եմ ուզում կարդալ, ու երբ բազմաթիվ խորհուրդներից հետո Եվուկն այս գրքի վերնագիրը գրեց, հասկացա, որ հենց սա եմ ուզում կարդալ:

Սկիզբը շատ ցինիկ է: (հակա)Հերոսը փորձում է ամեն կերպ արդարացնել ամուսնալուծությունն ու կնոջը դավաճանելը: Զանազան վիճակագրական տվյալներ է բերում, որ սերը երեք տարի է տևում, կենսաբանական բացատրություններ տալիս: Սկզբում էդ ամենն ինձ ահավոր դուր էր գալիս, բայց քանի տղամարդկային ցինիզմի դոզան շատանում էր, էնքան ավելի էի ներվայնանում: Եթե հեղինակը կին լիներ, գուցե ոչ մի վայրկյան չջղայնանայի: Երբ հասա մեջտեղներին, էնքան էի կատաղել, որ նույնիսկ ուզում էի կիսատ թողնել: Ու մտքիս մեջ պտտվում էր էն ծեծված «բոլոր տղամարդիկ նույնն են» արտահայտությունը»:

Հասնում է մի պահ, երբ հերոսը սկսում է տանջվել, որովհետև սիրուհին չի ուզում ամուսնալուծվել: Այ էստեղից հետաքրքրանում է: Տեղ-տեղ շատ սենտիմենտալ է դառնում ու սիրաքստիկը կապում: Իսկ երբ վերջապես Ալիսն ամուսնալուծվում է ու գնում Մարկի հետ ապրելու, հաջորդ հարցն է առաջանում՝ բա երեք տարի հետո ի՞նչ է լինելու: Հեղինակը շատ լավ գիտի, որ էդ պահից սկսած ընթերցողը միայն ու միայն դա է ուզում իմանալ: Դրա համար ձգում է, մի շաբաթ առաջվանից հաշվարկը սկսում: Ու վերջում խոստովանում է, որ սերը երեք տարի չի տևում, թող դա չշփոթեցնի մեզ: Մի խոսքով, հեփի էնդ:

Վիպակի ընդհանուր կառուցվածքն էնպիսին է, որ քեզ թվում է՝ ինչ-որ մեկի բլոգն ես կարդում: Հեղինակը հաղորդակցվում է ընթերցողի հետ: Սկիզբն էլ շատ գեղարվեստական է, բայց կամաց-կամաց ավելի վավերագրական է դառնում ու սկսում փաստեր արձանագրել, իսկ ամենավերջում հերոսը դուրս է գալիս գրքի միջից ու հեղինակի անուն-ազգանունը ստանում:

Ընթացքում՝ ծանոթ երգեր ու գրքեր: Հեղինակն իր պատմությունը համեմատում է «Գիշերն անույշ է»-ի հետ: Իսկապես, նմանություն կար: Այնուամենայնիվ, վերջաբանը խիստ տարբեր էր:

Ընդհանրապես, այս գիրքը խիստ տեղին էր, որովհետև ուզում էի վերագնահատել ու հասկանալ սիրո մասին պատկերացումներս ու տեսություններս: Հեղինակից բեթար մի ցինիկ էլ ես եմ ու հասել եմ մի կետի, երբ հասկանում եմ՝ էսպես շարունակել չի կարելի: Դրա համար գրականության օգնությանն եմ դիմել: Ու Ֆրեդերիկ Բեգբեդեն խոսում է նաև ինձ հետ, ասում է՝ ամենացինիկ և ամենահոռետես մարդիկ են ամենադաժան կերպով սիրահարվում: Հետո էլ ավելացնում է՝ նրանք, ովքեր քննադատում են սերը, ամենաշատը դրա կարիք ունեն: Ու հա, եթե կուզեք, իսկապես սիրո կարիք ունեմ, անտանելի կարիք, մի սիրո, որը երեք տարի չի տևում:  

Պիտի շնորհակալություն հայտնեմ հեղինակին, որ երեսիս սառը ջուր լցրեց:

Ես հայ եմ

Ես հայ եմ: Ծնվել եմ Ռուսաստանում: Ապրել եմ տարբեր տեղերում: Որքան էլ տարօրինակ լինի, Հայաստանի քաղաքացի եմ ու միշտ էլ լինելու եմ: Ունեմ կապույտ անձնագիր, որը շատ սովորական ու սիրուն է մնացած կապույտ անձնագրերի կողքին, բայց աչք է ծակում, երբ հայտնվում է մուգ կարմիրների կույտի մեջ: Սահմաններ անցնելիս ինձ հետ հերթ կանգնածները ներվայնանում են, որովհետև իմ անձնագիրը սովորականից երկար են ստուգում:

Հայկական անձնագրով հայ եմ: Դրա համար ինձ կարող են կանգնացնել Ռուսաստանի ծովային սահմանին: Կարող են պարզապես պատռել միգրացիոն թերթիկս և ասել, որ դրանից չունեի: Անում են, որովհետև կարող են, որովհետև չունեմ մուգ կարմիր անձնագիր: Անում են, որովհետև, միևնույն է, իմ երկիր մտնելիս իր երկրի քաղաքացիների հետ ոչ ոք նման կերպ չի վարվի: Անում են, որովհետև կապույտ անձնագրով մեկը պիտի որ Ֆինլանդիայից չմտներ Ռուսաստան: Անում են, որովհետև սպասում են, որ գուցե կաշառեմ:

Ես հայ եմ: Ինձ համար ամեն ինչ ավելի դժվար է: Որևէ տեղ մեկնելիս պիտի աշխարհի փաստաթղթերը ներկայացնեմ, պիտի ամեն քայլս զեկուցեմ, բանկային հաշիվներս ու աշխատավարձս ներկայացնեմ, անուն առ անուն թվարկեմ հրավիրողներիս, օր առ օր բացատրեմ, թե ոնց եմ մնալու օտար երկրում: Պահանջում են, որովհետև, միևնույն է, Հայաստանի դռները բաց են իրենց համար: Բայց ուրախ եմ, որ հայ եմ, որովհետև եթե պարսիկ լինեի, ավելի դժվար կլիներ:

Ես խոսում եմ հայերեն: Խոսում եմ հայերեն միայն Հայաստան կամ միայն հայերի հետ, որովհետև ուրիշները չգիտեն, թե հայերենն ինչ է: Մյուս կողմից, երբ օտար երկրում լսում եմ հայերեն, ուրախանում եմ, ոչ թե ներվայնանում, թե՝ գերմանացիներն ամեն տեղ են, հոլանդացիներն ամեն տեղ են, ռուսներն ամեն տեղ են, իսպանացիներն ամեն տեղ են, ամերիկացիներն ամեն տեղ են: Խոսում եմ նաև այլ լեզուներ, բայց խոսում եմ օտար առոգանությամբ: Դրանից չեմ ամաչում, որովհետև իմ մայրենի լեզուն հայերենն է: Հայերեն խոսում եմ առանց օտար առոգանության: Սիրում եմ իմ լեզուն ու կարծում եմ, որ բավական հետաքրքիր է այն, բայց լեզվաբանության դասախոսները երբեք հայերենից օրինակներ չեն բերում:  

Ես հայ եմ, հետևաբար պիտի որ հպարտանամ իմ հայ լինելով ու իմ պատմությամբ, բայց երբ ասում եմ, որ Հայաստանից եմ, հարցնում են՝ որտե՞ղ է դա, անկա՞խ ենք արդյոք, մեր պետական լեզուն ռուսերե՞նն է կամ նմա՞ն է թուրքերենին, մայրաքաղաքն արդյոք Բաքու՞ն է: Ես ներվային հայ եմ, բայց բոլոր հարցերին համբերատար պատասխանում եմ:

Կապույտ անձնագիր ունեմ, որը միշտ առանձնանում է մուգ կարմիրներից ու լրացուցիչ խնդիրներ ստեղծում: Ու հենց դրա համար երբեք չեմ հրաժարվելու իմ կապույտ անձնագրից, անգլերեն ու ռուսերեն խոսելու եմ հայկական առոգանությամբ, Հայաստանի տեղը չիմացողներին բացատրելու եմ, թե որտեղ է այն ու տեսնելու եմ այն օրը, երբ կապույտ անձնագիրը նույնքան հարգված կլինի, որքան մուգ կարմիրը:

Աշխարհի վերջ

Արդեն ժամը երեքն ա, ու ես դեռ ոչինչ չեմ արել:

Մենակ երրորդ բաժակ սուրճն եմ վերջացնում ու չեմ հասկանում՝ ինչի համար:

Սոնյան նոր արթնացավ, ալարկոտ քսքստացնելով գնաց խոհանոց՝ սուրճ սարքելու: Լիլին էլի տանը չի գիշերել:

Հնչույթաբանության դասագիրքը դեմս դրած չեմ ուզում բացել: Որովհետև բան չեմ հասկանում:

Դրսում արև ա: Անհավատալի արև: Բառիս բուն իմաստով: Մի շաբաթից էլ չի լինի: Մի շաբաթից արևը դեռ դուրս չեկած մայր ա մտնելու:

Ահավոր անտրամ: Գլուխս դնում եմ փայտե գրասեղանին ու ներվերս անջատում: Ոչինչ, ոչինչ չի կատարվում: Ու նորից երազում եմ, որ մյուս շաբաթը չկա: 

Մի բան արեք, աշխարհի վերջն էսօր լինի:

Հանդուրժողականությունը Հայաստանում

Մի քանի ամիս առաջ մի բլոգեր հարցրեց, թե ինչ է հանդուրժողականությունը, ու ես շատ երկար մտածեցի այդ մասին՝ վերջապես կարողանալով ինքս ինձ համար սահմանում տալ. դու հանդուրժող ես, եթե ընդունում ես, որ քեզնից տարբեր մարդիկ գոյություն ունենալու իրավունք ունեն:

Ցավոք, Հայաստանում հանդուրժողականություն կոչվածը գրեթե բացակայում է, ընդ որում՝ խոսքը միայն միասեռականներին և կրոնական փոքրամասնություններին չհանդուրժողների մասին չէ: Մենք չենք հանդուրժում ցանկացած իմաստով մեզնից տարբեր մարդկանց: Մենք չենք ընդունում, որ կարող են լինել մարդիկ, որոնք սիրում են սերիալ նայել: Գիրք կարդացող ինտելիգենտներս քննադատում ենք չկարդացողներին: Ոսկեղենիկ հայերենով խոսող լեզվաբանները փնովում են խոսակցական լեզուն գործածողներին: Քաղաքական ակտիվիստները ջղայնանում են, երբ տեսնում են Հայաստանի ապագայով բնավ չհետաքրքրվողների: Ու անգամ ռոք լսող ջահելի համար ռաբիզ լսողը կորած մարդ է (հատուկ եմ օրինակները մյուս՝ ավելի «ինտելիգենտ» կողմից բերում, որ համոզվեք՝ կրթության հետ էնքան էլ կապ չունի): Հայաստանում պարսիկ տուրիստների ներկայությունից բոլորը ներվայնանում են:

Էս անհանդուրժողականության արդյունքում սկսում ենք ատել իրար, սկսում ենք մեր ճիշտն առաջ բրդել, մեր կարծիքը դիմացինի վզին փաթաթել, մեզնից տարբերվողին փորձել մեր պես սարքել: Բայց ճի՞շտ ենք անում: Ինչո՞վ են մեզ խանգարում սերիալ նայողները, գիրք չկարդացողները, Հայաստանի ապագայով չհետաքրքրվողները, ռաբիզ լսողներն ու պարսիկ տուրիստները: Ինչու՞ չենք ընդունում, որ մարդիկ կարող են մեզնից տարբեր լինել, ունենալ սեփական նախասիրություններ, որի մեջ մտնում է նաև նախասիրություններ ընդհանրապես չունենալը: 

Չգիտես ինչու, մենք վտանգ ենք զգում մեզնից տարբերվողից: Դրա համար փորձում ենք չեզոքացնել, մեզ նման սարքել: Բայց մի հատ պատկերացրեք մի հասարակություն, որտեղ բոլորն իրար նման են, սիրում են նույն հագուստը հագնել, նույն կինոները նայել, նույն գրքերը կարդալ, նույն ձայնով խոսել: Պատկերացնու՞մ եք՝ ինչքան ձանձրալի կլիներ: Ախր հենց էդ բազմազանությունն է կյանքն ավելի հետաքրքիր դարձնում ու նաև օգնում, որ մենք միմյանցից նոր բաներ սովորենք, հետևաբար աճենք:

Փորձում եմ լուծումներ գտնել, առաջարկներ անել, թե ոնց ազատվենք մեզ էդքան խանգարող անհանդուրժողականությունից: Առայժմ մտքեր չունեմ, բայց ոչ մի կերպ չեմ ուզում հավատալ, որ դա ազգային առանձնահատկություն է:

Ի դեպ, այս գրառումս էլ անհանդուրժողականության նկատմամբ անհանդուրժող է: Ներող եղեք 🙂

Էլ չեմ ուզում գրել

«Էլ չեմ ուզում գրել»,- մամայիս գրքի վերջաբանն էսպես է սկսվում: 

«Էլ չեմ ուզում գրել»,- ասացի մի երկու շաբաթ առաջ ու սկսեցի մտածել:

Ինչի՞ համար եմ գրում:

Ժամանակին, երբ գրում էի թքած ունենալով ընթերցողի վրա, թքած ունենալով, որ նա ոչինչ չի հասկանա գրածիցս, ինձ քննադատեցին, թե՝ էդպես չի կարելի, եթե հրապարակում ես գրածներդ, պիտի ընթերցողի հետ հաշվի նստես: Ինձ կոտրեցին (դրա մանրամասները չեմ ուզում գրել), ու ես մոտ երեք տարի այլևս չգրեցի (նկատի ունեմ՝ ստեղծագործականը, թե չէ բլոգս ինձնից անբաժան է):

Վերջին մի տարում է, որ վերադարձել եմ ակտիվ գրելուն: Հիմա էլ քննադատում են, թե ընթերցողի հետ հաշվի եմ նստում ու փորձում լավ գրել: Հետո ծայրահեղ կարծիքներ եմ լսում: Մեկն ասում է՝ հերիք է, առաջին դեմքը մի կողմ թող: Մյուսն ասում է՝ ինչու՞ ես երրորդ դեմքով գրել, առաջինն ավելի լավ կլիներ: Մեկն ասում է՝ լավ ես գրում, բայց թեմաներդ են վատը, նոր բան մտածիր: Մյուսն ասում է՝ թեմաներդ լավն են, բայց վատ ես գրում:

Ես էլ եմ համաձայն, որ ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան այնպես չէ, բայց չեմ կարողանում գտնել՝ ինչը: Քննադատողներն էլ չեն կարողանում: Ու կուզեի, որ լիներ էնպիսի մեկը, որ շատ հստակ մատնացույց կաներ, թե՝ տես, այ էսինչը սխալ ա: Քանի դեռ չկան էդպիսի մարդիկ, մի տեսակ կոտրվում եմ և ուղղակի էլ չեմ ուզում գրել:

Վերջերս էր, երբ Ալանիսի հարցազրույցներից էի լսում: Ասաց, որ ինքն իր համար է գրում, բայց կիսում ուրիշների հետ: Ու ես նորից վերադարձա «թքած ընթերցողի վրա» կարգավիճակին: Ես ինձ համար եմ գրում: Կորչեն պատմվածքները, կորչեն լավ գրելու բոլոր ձգտումները ու կորչեն ինքնակատարելագործման բոլոր փորձերը: Ես իմ բլոգն եմ գրելու ու գրելու եմ ինձ համար: Կարդալ-չկարդալն էլ ձեր գործն է:

Ինտերնետը որպես առաջնային կարիք

maslows-hiearchy-of-needs-jpgՎերջերս ինչ-որ մեկի մոտ տեսել էի Մասլոուի բուրգի ժամանակակից տարբերակը, ըստ որի ամենաներքևում՝ ֆիզիոլոգիական պահանջների տակ ավելացված էր ինտերնետը: Շատ դիպուկ կատակ էր: Անցավ-գնաց: Ու հիմա, երբ քնելու բարձ-վերմակ չունեմ, երբ ջուր եռացնելու թեյնիկ չունեմ, վազում եմ խանութից խանութ, որ կոմպիս լիցքավորիչի նոր լար գնեմ, որովհետև հինը հենց գալուս օրը կարճ միացում տվեց, քաղաքի կենտրոն հասնելուն պես համալսարանում գրանցվելուց ու բնակարանիս պայմանագիրը ստորագրելուց առաջ մոդեմս եմ վերցնում, որ էսօր անպայման ինտերնետ ունենամ:

Իրականում Հայաստանում շատ ավելի լավ է վիճակը, քան Եվրոպայում: Քանի կարող եք, օգտվեք էս վիճակից, ապրեք առանց ինտերնետի որքան կարող եք: Հայաստանում կյանքն էդպես կախված չէ ինտերնետից, ինչպես էստեղ: Ու ես իսկապես կարոտում եմ այն օրերը, երբ կարող էի օրերով մեյլս չստուգել, ու իմ կյանքում ոչինչ չէր փոխվի դրանից: 

Հիմա մեզ ստիպում են ինտերնետից կախվածություն ունենալ: Եթե նույնիսկ չունես, եթե նույնիսկ կարող ես օրեր շարունակ կոմպին մոտ չգալ, ապա, միևնույն է, պարտավորեցնում են, ու դու ուրիշ ճար չունես. քո հիմնական կարիքները հոգալուց առաջ ստիպված ես ինտերնետիդ հարցերը լուծել:

Դասախոսության ժամանակ պրոֆեսորը հա ասում է՝ նյութերը ձեզ կուղարկեմ: Անընդհատ տարբեր կայքեր է նշում, որ մտնենք, նայենք, ուսումնական նյութեր քաշենք: Դասերին գրանցվելու համար պիտի համապատասխան կայքում մեր հաշիվն ունենանք: Ուսանողական ստանալու համար պետք է օնլայն հարցաթերթիկ լրացնել: Տան վարձը վճարելու համար՝ օնլայն փոխանցում: Էլ չեմ ասում, որ համակուրսեցիներով զանազան բաներ (օրինակ՝ հաջորդ օրվա հանդիպում) պայմանավորվում ենք Ֆեյսբուքով: Կամ՝ առանց ինտերնետի չես կարող տանից դուրս գալ, որովհետև ապրում ես քաղաքի ծայրամասում, քարտեզ է պետք, որ իմանաս՝ ուր ես գնում:

Իհարկե, շատ ավելի հեշտ է այս բոլոր բաներն ինտերնետով անելը, քան ամեն մեկի համար մի առանձին տեղ գնալը: Բայց մյուս կողմից կյանքն ավելի դժվար է դառնում դրա բացակայությամբ, որովհետև սովոր չես հոտոտելով գտնել փնտրածդ տեղը, չգիտես՝ ինչ այլընտրանքային տարբերակներ կան (օրինակ՝ դասագրքեր գրադարանում), ու խառնվում ես իրար, խուճապի մատնվում, մինչև ինտերնետդ չի միանում ու կես ժամում չես ավարտում այն, ինչն առանց դրա մի ամբողջ օր կխլեր:

Տեղափոխության «վնասները»

Էս օրերին, երբ փորձում էի նախորդ կես տարվա կյանքս տեղափոխել դեպի հաջորդ կես տարի, ահագին փիլիսոփայեցի ու մտածեցի լիքը կարևոր բաների մասին՝ ընդհուպ մինչև կյանքի իմաստը: Պիտի կարողանայի հաջորդ կես տարվա կյանքս տեղավորել մի մեծ ճամպրուկում ու մի ուսապարկում: Ու պիտի էնպես անեի, որ թույլատրված քաշի սահմանները չանցնեի:

Էդպես սկսվեց զտման առաջին փուլը: Անմիջապես աղբամանում հայտնվեցին այն իրերը, որոնք ինձ երբևէ պետք չեն գալու: Պիտի խոստովանեմ, որ դրանք բավական քիչ էին, որովհետև մենք սովորություն ունենք ամեն ինչ պահելու՝ մտածելով, որ մի օր պետք կգա: Էդ մի օրը գուցե երբեք չլինի, բայց ավելորդ ծանրությունը կմնա ու կմնա:

Հետո անցա այն իրերին, որոնք հաջորդ կես տարվա ընթացքում պետք չեն գալու: Սա արդեն մի առանձին ճամպրուկ էր, որը գնալու է Երևան: Իհարկե, ամառային հագուստը ձմռանը, այն էլ Ֆինլանդիայում հաստատ պետք չի գա: Ոչ էլ գրքերը, որոնք արդեն կարդացել եմ կամ դիսկերը, որոնք արդեն կոմպիս մեջ գրել եմ: Տեսականորեն հնարավոր է, որ դրանք էլ այլևս երբեք չգործածվեն, եթե, իհարկե, ընթերցող կամ երաժշտասեր չհայտնվի: Բայց արի ու տես, որ մենք սիրում ու փայփայում ենք մեր գրա- և ձայնադարանները: Խնամքով վերցնում ենք փոշիները, մինչդեռ դրանց պարունակության մեծ մասն այդպես էլ այլևս երբեք չենք գործածում:

Այնուհետև հերթն այն իրերինն էր, որոնք հնարավոր էր, որ գործածեի: Սկզբում դրանք դրեցի ճամպրուկիս մեջ, բայց երբ տեսա, որ այլևս տեղ չի մնում, հանեցի ու առանց խղճի խայթի լցրեցի աղբամանը: Դրանք հիմնականում սիրելի առարկաների ուսումնական նյութերն էին, որովհետև ոչ սիրելիներից վաղուց արդեն ազատվել էի՝ դրանք ջանասիրաբար ճղելով ու ճմրթելով: 

Երևանում մի հսկայական դարակ ունեմ, որը լցված է դեռ ԵՊԲՀ-ում սովորելուս ուսումնական նյութերով: Նստեցի ու փորձեցի հիշել, թե քանի անգամ է պատահել, որ նախորդ տարվա տետրերս բացեմ: Հազվադեպ: Այն էլ միայն շատ կոնկրետ առարկաների դեպքում: Ինչու՞ էի մյուսները պահում: Ինչու՞ պահեմ սրանք, որ գիտեմ՝ չեմ բացելու: Ու հատկապես ինչու՞ պահեմ, երբ դրանց մեծ մասն էլեկտրոնային տարբերակով ունեմ, ու բնավ ծանր չէ հետս Ֆինլանդիա հասցնելը:

Ճամպրուկն էլի լցվել էր: Էդ ժամանակ սկսեցի հրաժարվել այն իրերից, առանց որոնց կարող եմ ապրել: Ձեռքս դրեցի սրտիս ու խոստովանեցի, որ հետս վերցրած հագուստի մի մասը չեմ էլ հագնելու: Դրանք դուրս բերեցի ճամպրուկից: Որոշեցի նաև ջազվե չվերցնել. վեց ամիս էլ առանց սև սուրճի կապրեմ: Հրաժարվեցի նաև բաժակներից. երկու օր յոլա կգնամ, մինչև խանութից առնեմ: Վերջում հովանոցիցս էլ հրաժարվեցի: Անկեղծ լինենք. ես անձրևասեր եմ ու հովանոց գրեթե չեմ օգտագործում: Էլ չեմ ասում, որ էսպես թե էնպես շուտով անձրևի մասին խոսք էլ չի լինի. Յոենսուում արդեն զրոյից ցածր է:

Ու երբ վերջապես հաջորդ վեց ամսվա կյանքս տեղավորեցի մի ճամպրուկի մեջ՝ առանց բաց թողնելու այն իրերը, առանց որոնց ապրել չեմ կարող, հասկացա, որ մենք մեզ շատ ենք շրջապատում անպետք առարկաներով: Սարսափեցի, երբ հաշվեցի, թե քանի տոպրակ աղբ եմ թափել էս օրերին ու դեռ թափելու եմ, որոնք ոչ միայն անպետք իրեր են ընդգրկում, այլև իրեր, որոնք պետք են, բայց Ֆինլանդիայում նորն եմ գնելու, որովհետև տեղ չունեմ դրանք տեղափոխելու համար: Մտածեցի՝ ինչքան աղբ ենք մենք բոլորս արտադրում առանց գիտակցելու: Մտածեցի՝ ինչքան աղբով ենք մեզ շրջապատում: Մտածեցի՝ ինչ աստիճանի հակաբնապահպանական ծրագրում եմ սովորում, որ ամեն վեց ամիսը մեկ էսքան աղբ եմ թափում:

Ամենասարսափելին այն է, որ մեր խմբում ես հայտնի եմ որպես քիչ իրեր ունեցող:

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me