«Չափազանց աղմկոտ և անհավատալիորեն մոտ» (ֆիլմը)

Կամ գրքերի հիման վրա նկարահանված ֆիլմերից սպասելիքներս նվազել են, կամ իսկապես հրաշալի ֆիլմ էր: Կապ չունի, որ գիրքը կարդացել էի, որ գիտեի` «հետո ինչ է լինելու»: Շունչս պահած մինչև վերջ նայեցի: 

Ի տարբերություն գրքի, ֆիլմն ավելի հուզիչ էր սարքած: Բնականաբար, գրքից որոշ հատվածներ պիտի դուրս մղվեին: Առաջին հերթին դրանք այն անկարևոր, ձանձրալի մասերն էին, որոնց մասին գրքի մասին գրելիս նշել եմ: Հետո դուրս էին մնացել նաև Օսկարի տատիկ-պապիկի նամակները, ու նրանց պատմությունը շատ կցկտուր է ներկայացվում ֆիլմում: Այսինքն, գործ ենք ունենում միայն առաջին տրավմայի հետ: Կինոդիտողն այդպես էլ չի հասկանում, թե ինչու է պապիկն ամուսնացել տատիկի հետ և ինչու է լքել նրան, ինչու է տատիկն այդպես հմտորեն թաքցնում նրան: Ասենք, հաշվի առնելով ֆիլմի սահմանափակն հնարավորությունները` Դրեզդենի ռմբակոծության տրավման մի ամբողջ առանձին ֆիլմի նյութ է: Մեկ էլ ի տարբերություն գրքի, էստեղ չկար 103 տարեկան պարոն Բլեքը: Նրա փոխարեն Օսկարին ուղեկցում էր պապիկը, իսկ պապիկի հետևելն ու մոր` բոլոր Բլեքերին զանգելը միավորել էին. Օսկարի մայրը նախապես գնում էր բոլոր տները:

Ֆիլմի վերջն էլ էր մի պուճուր ուրիշ: Չնայած երկու դեպքում էլ արդյունքը տրավմայից ապաքինումն է, ֆիլմում մի փոքրիկ ուրիշ դետալ կար, որն ինձ նույնիսկ ավելի դուր եկավ: Թե ինչ էր, պարզեք ինքներդ 🙂

Սա 2011-ի այն քիչ հայտնի կինոներից էր, որ չէի հասցրել Խրոնինգենում նայել, որովհետև երբ հայտնվեց կինոթատրոններում, ես արդեն ճամպրուկներս էի դասավորում, որ հեռանամ: Ու մի տեսակ խղճիս վրա նստել էր: Բայց ամեն դեպքում լավ եղավ, որ գիրքը կարդալուց հետո դիտեցի: Անպայման խորհուրդ կտամ: Ամեն ինչից առաջ թրեյլերը նայեք: Հենց դա էր վեց ամիս առաջ ինձ էնքան գրավել, որ որոշել էի անպայման կինոթատրոնում նայել:

Շպարի մասին

Առավոտյան նայեցի հայելու մեջ, ու դեմքս մի այլ կարգի ինձ դուր չեկավ: Վազեցի խանութ, կոսմետիկա առա, էկա տուն, քսվեցի: Նայում եմ հայելու մեջ ու տեսնում եմ` հեչ ես չեմ, լրիվ ուրիշ մարդ: Սիրուն-գեշը չի քննարկվում: Ուղղակի ես չէի ու վերջ: Ինֆարկտ ստացած արագ-արագ մաքրում եմ, ու հենց հին տեսքս վերադառնում է, թեթևացած շունչ եմ քաշում:

Ու հիմա նորից էն հարցն եմ տալիս, որ էսքան տարի անընդհատ ինձ հուզել ա: Ինչու՞ են կանայք շպարվում: Իրենց արտաքինը դուր չի՞ գալիս, ուզում են ավելի գեղեցի՞կ լինել, թե՞ ուղղակի ուզում են ուրիշ մարդ լինել:

Ու հասկացա, որ իմ կյանքի ամենակարևոր բաներից մեկը հենց ես լինելն ա, ուրիշ մարդ չլինելը: Ու ինչքան էլ հասարակությունը պարտադրի, որ կոսմետիկա օգտագործեմ, ես կօգտագործեմ մենակ էն ժամանակ, երբ կարիք ունենամ ես չլինելու:

Ժամանակի կղզիները

Վերջերս մտածում էի, թե Գերմանիայում (ավելի ճիշտ` Բեռլին-Պոտսդամում) հատկապես ինչն է, որ ինձ դուր չի գալիս: Էսօր վերջապես հասկացա, երբ մի քննարկման ժամանակ րոպեն մեկ ժամացույցին էի նայում` վստահ լինելով, որ 20:30-ից երկար չի ձգվի, որովհետև բոլորն ուզում են գնալ ֆուտբոլ նայելու:

Էստեղի իմ կյանքը բաժանվում է երկու մասի. ժամանակ, որ ուզում եմ ավարտվի, ու ժամանակ, որ չեմ ուզում ավարտվի: Ցավոք, առաջինը գերակշռող մասն է: Ժամացույցին եմ նայում, թե երբ պիտի դասն ավարտվի, թե երբ պիտի քննարկումն ավարտվի, թե երբ պիտի մարզումներն ավարտվեն, թե երբ պիտի օրն ավարտվի, թե երբ պիտի գիրքն ավարտվի: Ու էդ ավարտներից հետո սովորաբար նոր բաներ են գալիս, որոնք ուզում եմ, որ ավարտվեն: Առավոտյան վեր եմ կենում, դեռ լրիվ չարթնացած երազում, թե օրը երբ պիտի ավարտվի:

Ու էդ բոլոր ավարտների մեջ կան կղզյակներ, երբ ուզում եմ, որ ժամանակը կանգ առնի, որ չգա հաջորդ հատվածը, երբ պիտի երազեմ ավարտի մասին: Կղզյակները ճամփորդություններն են. գնալով ուրիշ քաղաք` երազում եմ, որ րոպեները չանցնեն, որ չվերադառնամ Պոտսդամ: Կղզյակները համերգներն են. ամեն մի երգը հնչյուն առ հնչյուն վայելում եմ` հուսալով, որ հավերժ կմնամ համերգում ու տուն չեմ գնա: Կղզյակները Սոֆյայի գրախանութի ինտելեկտուալ խաղերն են, որտեղ միշտ պարտվում եմ, բայց երազում եմ, որ չավարտվի` հուսալով, որ հաջորդ հարցի պատասխանը կիմանամ: Կղզյակները գնացքներն ու ավտոբուսներն են, որ ուզում եմ` երբեք տեղ չհասնեն, որպեսզի հաջորդ վայրկյանին չերազեմ ավարտի մասին: Անգամ հեծանիվ քշելը կանգնող ժամանակից վերածվել է ավարտվողի:

Ցավոք, այդ կղզիներն այստեղ շատ փոքր են, ու ես անընդհատ լողում եմ ավարտների օվկիանոսում` թեթև շունչ քաշելով կղզիներում, որոնցից ամեն անգամ ստիպված եմ լինում հեռանալ:

Մազալու երազ

Երազիս մեջ որոշել էին ինձ ամուսնացնել: Փեսացուին կյանքում չէի տեսել: Մոսկվաներում մեծացած հայ տղա էր, որ եկել էր Հայաստանից աղջիկ տանելու: Մամայիս հարցնում եմ` եթե դուրս չգա, կարո՞ղ եմ հրաժարվել: Մամաս ասում է` հա, բայց ես ամաչում եմ մի տեսակ:

Հյուրերը գալիս են: Գալիս է նաև փեսացուն, որն այնքան վատը չէ, որքան պատկերացնում էի, բայց ամեն դեպքում չեմ ճանաչում, իսկ րոպեներ անց ինձնից վերջնական պատասխան են ակնկալելու: Ես չեմ ուզում: Նստում եմ հեծանիվս ու փախչում: 

Էս երազս ախր լրիվ ես եմ :))))))

«Չափազանց աղմկոտ և անհավատալիորեն մոտ» (Ջոնաթան Սաֆրան Ֆոեր)

Կարծում էի` Ջոնաթան Սաֆրան Ֆոերի երկրորդ վեպը նույնպես պիտի Հոլոքոսթի մասին լինի: Կարծում էի, որ առաջինից լավն է լինելու: Կարծում էի, որ ընտանեկան գաղտնիքը, որ գրքի հերոս Օսկարը պիտի բացահայտեր, հենց Հոլոքոսթի հետ էր կապված, ինչպես առաջին վեպում:  

«Չափազանց աղմկոտ և անհավատալիորեն մոտ» վեպն իսկապես նման էր հեղինակի առաջին գործին («Ամեն ինչ լուսավորված է», բայց միայն կառուցվածքով: Այստեղ էլ է պատմությունը երեք ուղղությամբ ընթանում. Օսկարի ձայնով, նրա տատիկի ու պապիկի նամակներով, որոնք ընտանեկան պատմություն են պատմում: Այստեղ Երկրորդ համաշխարհայինը ներկայացված է Դրեզդենի ռմբակոծությամբ ու Օսկարի տատիկ-պապիկի հետտրավմատիկ կյանքով: Պապիկը ռմբակոծությունից հետո չի խոսում: Հաղորդակցվելու համար թղթերի վրա նախադասություններ է գրում: Իսկ հետո լքում է կնոջը, երբ իմանում է, որ հղի է` այդպես էլ չտեսնելով որդուն` Օսկարի հորը:

Օսկարը նույնպես տրավմա ունի: Նրա հայրը Սեպտեմբերի 11-ի զոհերից է: Հոր մահից հետո գտնում է մի բանալի ու փորձում պարզել, թե ինչ է այն բացում: Ութ ամիս որոնում է, տարբեր մարդկանց այցելում: Վերջում գտնում է, ու դա բոլորովին այն չի լինում, ինչ սպասում էր, ինչին ընթերցողն էր սպասում: Սկզբում հիասթափվում ես, հետո մտածում` բայց մի՞թե իրականում էլ այդպես չէ, երբ ինչ-որ բան ենք փնտրում զանազան սպասելիքներով, սակայն հետո պարզվում է, որ լրիվ ուրիշ բանի հետ գործ ունենք ու հիասթափվում ենք:

Ամեն դեպքում, որոնումների ընթացքում Օսկարը ուրիշ, շատ ավելի կարևոր բան է գտնում:

Սիրում եմ Ջոնաթան Սաֆրան Ֆոերի գրելաոճը: Կլանիչ լեզու ունի, հետաքրքիր մոտեցումներ է ցուցաբերում: Գիրքը գրված էր երեք տարբեր անձերի անունից ու գրված էր երեք տարբեր լեզուներով: Նրա մոտ լավ է ստացվում հերոսի կաշվի մեջ մտնելն ու աշխարհին նրա աչքերով նայելը, նրա լեզվով խոսելը: Օսկարը` մանկական միամտությամբ, բայց աննկարագրելիորեն խելացի, հետաքրքրվող ու տեղեկացված, Թոմաս պապիկն իր տատուներով, ձեռքերին գրված «այո» և «ոչով», նամակներում վերջակետ դնելու սովորության բացակայությամբ, Աննային կարոտելով, ու տատիկը` հասկանալով, որ ամուսինն իրեն չի սիրում, որ Աննային է փնտրում, այդքանով հանդերձ հանդուրժելով ու փորձելով նրանից երեխա ունենալ, 103 տարեկան պարոն Բլեքն իր թանգարանակերպ բնակարանով, որտեղ զանազան զարմանալի իրեր կան տարբեր երկրներից, անգամ հայկական դիմակ:

Իհարկե, գիրքը զուրկ չէր թերություններից: Հեղինակը հաճախ թեմայից շեղվում էր ու ավելորդ մանրամասներ լցնում: Դրան գումարած տեղ-տեղ նկարագրվող դեպքերի հերթականությունն էն չէր, ու ուզում էիր մի ամբողջ գլուխ թռած լինել:

Ինչևէ, Ջոնաթան Սաֆրան Ֆոերը լավ գրող է, ու հաստատ արժե նրա գործերը կարդալ:

Քաղցր երազս

Երազիս մեջ պահապան հրեշտակիս մի շատ սիրելի մարդու էի տեսել: Երևանում իմ կյանքի ամենածանր պահերին միշտ հայտնվում էր ու մի բան ասում, որ ինձ թափ էր տալիս, ուշքի բերում, ստիպում առաջ նայել: Էստեղ չեմ կարող հանդիպել նրան, հինգ րոպեանոց զրույցները չեն կարող փոխել ընթացքս: Դրա համար երևի երազներիս մեջ է այցի գալիս: Ոչինչ չասաց: Լուռ գրկել էինք իրար, ու մի տեսակ ապահովության, հանգստության, խաղաղության զգացում էր, որ ուզում էի` երբեք չվերջանար:

Կիսատ պատմվածքս

– Ամռանը ի՞նչ ես անելու: Գնալու ես տու՞ն,- ու տուն բառը ծաղրական տոնով շեշտում է Աննան, որը ծնվել է Հոնկ Կոնգում, մեծացել ԱՄՆ-ում, սովորել Միացյալ Թագավորությունում ու ապրում է Բեռլինում:

Շեշտում է տուն բառը, որովհետև վերջին պատմվածքս, որը Դանիելն ու Վիկտորյան խորհուրդ տվեցին վեպ սարքել, մի հայ աղջկա մասին է, որը չգիտի` իր տունը որտեղ է, չգիտի` Հայաստան գնալով կարո՞ղ է ասել, որ տուն է գնում, թե ոչ:

– Հա, գնում եմ Հայաստան,- ժպտացի: Զահլա չկար բացատրելու, որ պատմվածքն ինչքան էլ ինքնակենսագրական լիներ, գրված էր երրորդ դեմքով, հետևաբար որևէ հիմք չուներ հերոսուհուն ինձ հետ կապելու: Վայրկյաններ անց ներքուստ ուրախացա. ուրեմն ինչ-որ բան տպավորվել է:

Իսկ երբ հասա Պոտսդամ, սկսեցի պատմվածքս ընդլայնելու ճանապարհներ փնտրել: Մութը դեռ չէր ընկել: Մութն այստեղ ուշ է ընկնում ու շուտ բացվում: Բայց տեսա լուսինը: Սպիտակին խփող կիսալուսին էր: Երկինքն էլ դեռ կապույտ էր` խառը դասավորված վարդագույն բծերով: «Տուն չեմ գնա»,- մտածեցի ու կայարանի բազմաթիվ հեծանիվների մեջ գտնելով իմը` սլացա դեպի լիճ:

Շարունակելու համար մտքեր են պետք, որոնք գալիս-անցնում են` այդպես էլ չտեղավորվելով թղթին: Երբևէ վեպ չեմ գրել: Երբևէ անգլերեն վեպ չեմ գրել: Երբևէ 2000 բառից երկար պատմվածք չեմ գրել: Երբևէ անգլերեն 5000 բառ չեմ գրել: Բայց գրեցի: Գրեցի գիշերներն անքուն մնալով: Գրեցի գրադարանում պարապելու փոխարեն: Գրեցի ու ջնջեցի: Գրեցի այնքան, որ 5000-ի սահմանը չանցնեմ: Գրեցի պատմվածք Ցեղասպանության մասին: Գրեցի, ու դա քիչ էր: 

Կանաչ դահլիճ. իմ պատանեկության կիրակիները

Ամեն կիրակի արթնանում էի ու պատրաստվում, որ պիտի Կանաչ դահլիճ գնամ: Մամաս գիտեր, որ անհույս եմ, որ ոչ մի կերպ չի կարող ինձ տանը պահել: 

Այնտեղ հավաքվում էինք երաժշտասերներով: Արթուր Ծուլիկյանն ու Արամ Չախոյանը ու էլի ուրիշներ ամեն շաբաթ մի քանի երաժիշտների էին ներկայացնում: Արկադի Ալեքսանդրովիչը ցուցադրում էր զանազան երաժշտական ալիքներից տեսագրած հոլովակներ: Ու էդ ամենը կարող էր ժամեր տևել: 

Երևի ամենափոքրը ես էի: Երբ առաջին անգամ գնացի, դեռ տասնմեկ տարեկան էի: Մամաս բերեց-հասցրեց ինձ: Էդ օրն Ալանիս Մորիսեթը, Թորի Էյմոսը, Շերիլ Քրոուն ու էլի մի քանիսն էին լինելու: Բա ո՞նց կարող էի բաց թողնել: Հիշում եմ` ինչ-որ տղաներ Շերիլ Քրոու էին գոռում: Լիքը մարդ կար: Ոչ մեկին չէի ճանաչում: Երբ հերթը հասավ Ալանիս Մորիսեթին, Արամ Չախոյանը սկսեց հարց ու պատասխանով ներկայացնել նրան: Երբ կարդում էր հարցը, չէր հասցնում պատասխանել: Տեղից գոռում էի: 

Հետո արդեն սկսեցի ամեն կիրակի գնալ էնտեղ: Սկզբում մամաս չէր թողնում, որ մենակով գնամ: Սուսուփուս ինձ բերում էր, ծրագիրը դեռ չավարտված գալիս-տանում էր: Բայց մի օր մեծացա ու սկսեցի մենակ գնալ: Սկսեցի ճանաչել Կանաչ դահլիճ հաճախողներին: Շատերի հետ ընկերացա: Սկսեցի ընկերներիս էլ հետս տանել: Իսկ երբ շատ մեծացա, նյութերն ինքս էլ էի պատրաստում:

Բլոկնոտ էի պահում ու մեջը նշումներ անում: Լինում էր` պատրաստված էի գնում, որ մրցույթ լինի, կարողանամ հարցերին պատասխանել: Էդպես ես ու Օվսաննա-Ռուբինա քույրերը միշտ մրցում էինք: Կամ ես էի հաղթում, կամ նրանք: Հազվադեպ էր լինում, որ ուրիշ մեկը կարողանում էր մեզնից անցնել: Լիքը կասետներ եմ շահել: Մինչև հիմա էլ Երևանի իմ սենյակի պահարանիս դարակում դրված են: Մինչև հիմա էլ նշումներով բլոկնոտս կա: Խնամքով դրված է կասետների կողքին:

Էն ժամանակ ինտերնետ, YouTube ու լիքը ուրիշ թիթիզ բաներ չկային: Մեր սիրելի կատարողներին կասետներով էինք լսում, իսկ ավելի ուշ` դիսկերով: Տեսահոլովակների մասին խոսք չկար: Կանաչ դահլիճը միակ տեղն էր, որտեղ կարելի էր տեսնել դրանք:

Կանաչ դահլիճի կիրակիներն էն իմ երաժշտասեր պատանեկության ամենահամով ու ուրախ հատվածն էին կազմում: Ի՜նչ սարսափելի թինեյջեր էի, ինչքա՜ն վատ էի պահում ինձ: Բայց հո սիրում էի այնտեղ գնալ: 

Մի օր էդ ամենը կանգ առավ: Չեմ էլ հիշում, թե քանի տարեկան էի: Երևի դա այնքան վաղուց էր, որ նույնիսկ բլոգս չկար: 

Էսօր Ֆեյսբուքում նկարներ տեսա: Երեկ հավաքվել էին Կանաչ դահլիճ հաճախողներով: Ու նայում եմ նկարները, հատիկ-հատիկ հիշում եմ էն հին ու լավ օրերը, երբ մտքիս ծայրով էլ չէր անցնում Հայաստանից գնալ: 

Կես ժամ առաջ համակուրսեցուս տանը մի անկապ խաղ էինք խաղում: Պիտի հերթով պատասխանեինք քարտի վրա գրված հարցին:
– Կուզեի՞ր թինեյջեր լինել,- հնչեց հարցը:
– Հաաաաա,- գոռացի: «Հա»,- կրկնում եմ հիմա: Կուզեի թինեյջեր լինել ու կուզեի Հայաստանում լինել, կուզեի կիրակի առավոտյան արթնանալ, այդ օրվա երաժշտի մասին նյութերը նորից կարդալ, նստել 29 համարի երթուղայինը ու գնալ Կանաչ դահլիճ, նստել առաջին շարքում ու սպասել, թե երբ բոլորը կհավաքվեն:

Անձնական (յոթ կողպեքի տակ)

Արդեն մի տեղ գրել եմ, որ Ֆեյսբուքի զանազան նկարներով ու տեքստերով հրապարակումներն արդեն ներվայնացնում են ինձ: Իսկ մի քիչ առաջ էլի դրանցից մեկը դեմս դուրս եկավ, ու ներվայնությունս չափ ու սահմանն անցավ: Գրված էր` Hugs keep us alive (գրկախառնությունները մեզ ապրեցնում են): Իհարկե, հազարավոր լայքեր կհավաքի ու լիքը նուրբ սրտիկներով աղջիկներ շեյր կանեն: Իսկ ես էստեղ նստած մտածում եմ` վերջին անգամ ում եմ գրկել: Եթե այդ «գեղեցիկ» նախադասությունը ճիշտ լիներ, ես վաղուց պիտի մեռած լինեի: 

***
Վերջերս հայ ժողովուրդը շատ է նեղում անձնական հարցերով: Երբ իմացան, որ ֆրանսիացուց բաժանվել եմ, հարցերը սկսվեցին` անձնականիցդ նորություն չկա: Իսկ նրանք, ովքեր ֆրանսիացուց տեղյակ էլ չէին, միանգամից հարցը բարդացնում էին` ե՞րբ ես ամուսնանալու:

Ու ես զարմանում եմ, թե Հայաստանի առօրյայում էփվող ընկերներս ինչ աստիճանի չեն պատկերացնում ապրելակերպս: Կյանքիս կոնկրետ էս փուլում, որևէ հարաբերություն ունենալը (ամուսնության մասին խոսք չկա) ամենամեծ սխալը կլինի: Չգիտեմ` վաղը գլխիս ինչ է գալու, չգիտեմ անգամ ինչ եմ ուզում և որտեղ կապրեի: Ուր մնաց հարաբերություն կառուցեի: Էլ չեմ ասում, որ վեց ամիսը մեկ տեղափոխվում եմ: Ռոմանտիկ ընկերուհիներս, որոնցից շատերը ոտքները Հայաստանից դուրս չեն դնում, պնդում են, որ իսկական սիրո համար հեռավորությունը կապ չունի: Կներեք, բայց ես էդքան դյուրահավատ չեմ ու շատ լավ գիտեմ, որ հեռավորությունը սպանիչ ուժ ունի: Նայեք իմ տասնհինգ հոգանոց կուրսի հասարակ վիճակագրությանը: Մեկն իր ընկերոջից բաժանվեց ծրագիրը սկսվելուց անմիջապես առաջ, երեքը (որոնց թվում նաև ես)` ծրագրի ընթացքում:  

***
Ֆրանսիացու հետ էլ չէի կարող: Մենակ հեռավորությունը չէր: Ինքը ինձ չէր հասկանում, ինքը հայ չէր: Ինքը չէր հասկանում իմ պնդումները, որ հայ երեխան պիտի հայկական դպրոց գնա, որովհետև ինքը Մարոկոյում ֆրանսիական դպրոց էր գնացել, չէր հասկանում, որ Հայաստանի վիճակը ողբալի է, որովհետև ինքը տուրիստ էր, ու վարդագույն ակնոցները հագից չէր հանում: 

***
Հուլիսը լավ է լինելու: Ընդամենը մի շաբաթ էլ դիմանանք: Հետո արդեն անգամ մինչև Հայաստան գալս լիքը հավես օրեր են սպասվում: Անային եմ տեսնելու մեր ինը տարվա վիրտուալ ու նամակագրական մտերմությունից հետո: Բա համերգները… Բոբ Դիլան, հետո` Ալանիս: Բա Պրագան… Իսկ Հայաստան գալու մասին մտածելիս սարսափում եմ: Հիշում եմ էն ահավոր զգացողությունները, որ ունեցա ձմռանը ու մտածում եմ` պատրա՞ստ եմ էդ ամենի միջով նորից անցնել:

«Մի տղայի մասին» (ֆիլմը)

Գիրքը մի քանի օր առաջ էի վերջացրել: Կինոն առանց վախենալու նայեցի, որովհետև բոլորովին դժվար էկրանավորվող գործ չէր, ու հավանականությունը քիչ էր, որ իմ պատկերացրածից շատ տարբեր կլինի:

Ֆիլմը գրքին հարազատ չէր մնացել: Ահագին բաներ կրճատած, փոխած, խառնած էր: Ու էդքանով հանդերձ բավական լավ էր ստացվել: Որոշ մասեր նույնիսկ ավելի լավն էին, քան գիրքը: Ֆիոնայի կերպարն ավելի ճիշտ էր. հակասություններ չկային: Լավն էր նաև այն մասը, երբ Ուիլը գնում է SPAT Ֆիոնայի հետ խոսելու ու բոլոր ծնողների ներկայությամբ ասում է. «Ինքնասպանություն չգործես»: Գրքում էս մասը լրիվ ուրիշ կերպ էր տեղի ունենում ու լրիվ անկապ էր:

Մի քիչ հիասթափվեցի, որ էստեղ Ջոնի Միթչելի Both Sides Now-ն փոխարինվել էր Killing Me Softly-ով, Nirvana-ն` ինչ-որ անկապ ռեպ խմբով, իսկ Էլլին Քուրթ Քոբեյնի մայկա չէր հագնում: Հա, ընդհանրապես Էլլիի կերպարն էնքան էլ լավ չէր սարքած: Բայց դե երաժշտական մասը մի քիչ հասկանում եմ. 2002-ին հազիվ թե ուզենայիր Քուրթ Քոբեյնի մահից ցնցված երկրպագուների ցույց տալ:

Ամեն դեպքում, թեթև նայվող ուրախ ֆիլմ է: Հավես ունենաք, նայեք: 

Էս էլ թրեյլերը.

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me