Հանդիպում Պատրիսիա Քելիի հետ

«Չեք կարող պատկերացնել, թե որքան գեղեցիկ է մարդկանց համար երգելը, ժպիտ կամ աչքերում արցունք տեսնելը: Չգիտես, թե օրվա ընթացքում ինչի միջով է անցել: Գուցե քիչ առաջ կռվել է, գուցե հերոինի դոզա ստացել… Դու չես կարող տեսնել… Բայց երբ երգում ես նրանց համար, տեսնում ես նրանց աչքերում: Տեսնում ես այդ տառապանքը, տեսնում ես այդ ուրախությունը: Երաժշտությունը հենց այդպես է ամեն ինչ դուրս բերում: Նրանք չեն կարող շշի մեջ պահել, ինչպես գինու մի շիշ: Խցանը դուրս է թռչում»: Պատրիսիա Քելի

Սկզբում տատանվում էի. պե՞տք է արդյոք Պատրիսիա Քելիի համերգի տոմս գնեմ: Սաքսոնիայի այս փոքրիկ քաղաքն ինձ ամենամոտն էր, որտեղ Պատրիսիան համերգ էր տալու այս տարի: Եվ ես տատանվում էի, որովհետև առաջին հերթին հույս ունեի, որ Բեռլինում կամ շրջակայքում դեռ համերգ կտա: Երկրորդ, ճամփորդություն ընդգրկող համերգը պահանջում է ավելի մեծ ծախսեր ու շատ սթրես: Երրորդ, վստահ չէի` դուրս կգա՞ր համերգը:

Kelly Family-ով վաղուց եմ տարված եղել: Պետք է խոստովանեմ, որ բախտավոր էի, որ Stille Nacht համերգաշրջանը 2011-ին էր: Էդ ժամանակ Խրոնինգենում էի ապրում, ու ամենամոտ համերգն Էսսենում էր: Բախտավոր էի, որ հենց այդ հատուկ համերգի տոմսը գնեցի և ուրախ եմ, որ բավականաչափ խելացի գտնվեցի: Հակառակ դեպքում պատկական իրադարձություն էի բաց թողնելու:

Բայց գաղտնի երազում էի, որ Պատրիսիայի սոլո համերգներից էր կտեսնեմ: Հիշում եմ` երբ YouTube-ն ի հայտ եկավ, երբեմն-երբեմն տենդագին գիշերներ էի անցկացնում` դիտելով նրա սոլո համերգների տեսագրությունները: Ու միշտ ինձ հարց էի տալիս. «Ես էնտեղ կլինե՞մ»:

Եվ ահա վերջապես հնարավորություն բացվեց. Պատրիսիան համերգ էր տալու Թորգաուում այն ժամանակ, երբ ես Պոտսդամում էի ապրելիս լինելու: Բայց դեռ տատանվում էի: Երբ իմացա, որ այս շրջագայության ժամանակ ավելի մոտ տեղերում համերգ չի տալու, երբ հասկացա, որ Ֆինլանդիայից Գերմանիա հասնելը դժվար կլինի, էլ երկար չմտածեցի ու գնեցի տոմսը: Կարճ ժամանակ անց Պատրիսիան պիտի հայտարարեր, որ այս շրջագայությունից հետո հանգստի է գնում:

Բայց դեռ վախենում էի. համերգն ինձ դու՞ր էր գալու: Իհարկե, երբ փոքր էի, խելագարվում էի Քելիների համար, բայց հիմա, երբ մեծացել եմ, Քելիներին սիրելը նմանվել է սովորության. իմ իսկական երաժշտական ճաշակի մասը չի կազմում: Չէի ուզում քանդել մանկությանս պատրանքները:

Այնուամենայնիվ, Թորգաու ճամփորդելն ու Պատրիսիային տեսնելն ամենալավ որոշումներիցս է, որ կայացրել եմ Պոտսդամ տեղափոխվելուց հետո: Հիմար էի, որ կարծում էի` դուրս չի գալու:

Համերգից երկու ժամ առաջ մուտքի մոտ հայտնվելը երկրորդ շարքում տեղս ապահովեց: Մեկ ժամ առաջ ներս մտա ու սկսեցի բեմն ուսումնասիրել: Տարբեր հին լուսանկարներ և իրեր էին դրված: Կարելի էր գտնել նաև Պատրիսիայի երեխաների նկարածները: Բեմը թեմային համապատասխանում էր. Songs & Stories («Երգեր և պատմություններ»): Դահլիճը փոքր էր` հազիվ հարյուր հոգանոց:


Ուղիղ ժամը ութին Պատրիսիան բեմ բարձրացավ: Կատարում էր երգեր թե իր ընտանիքի, թե իր սեփական երգացանկից: Խոսում էր հանդիսատեսի հետ: Հարցեր տալիս, պատասխանների սպասում, երգացնում: Պատմություններ էր պատմում, որոնց մեծ մասը չէի հասկանում. գերմաներեն էր: Հումորի զգացումը սպանիչ էր: Հա կատակներ էր անում, դահլիճը հա քանդվում էր:


Ու երգում էր: Հիմար էի, որ կարծում էի` դուրս չի գալու: Երկրորդ շարքում նստած վայելում էի ոչ միայն երաժշտության հնչողությունը, այլև տեսքը նրա դեմքին: Նա իսկապես հիանալի կատարող է ու իսկապես հրաշալի ձայն ունի: Կենդանի ավելի լավն է, քան ձայնագրություններում, իսկ դա ոչ բոլոր կատարողների համար է ճշմարիտ: Ու հենց այդ պատճառով էլ տեսագրություններ չեմ դնում այստեղ:


Ընտանիքի երգացանկից կատարած երգերն ինձ տարան դեպի մանկություն, իմ իրական Եսին, որը թողել էի Պրահայում տարիներ առաջ ու գտել Թորգաուում: Աչքերս լցվել էին: Եվ ես երջանիկ էի: Եվ կարոտում էի: Լցված էի հույզերով, ու դրանք գալիս էին բեմից` նրա ձայնի, դիմախաղի ու ժեստերի, պարի հետ: 

Համերգից հետո խելքիս փչեց Պատրիսիային հանդիպել: Ու ինձ փրկեց գերմաներեն չիմանալս, հայ լինելս: Երբ թիմից մի աղջկա խնդրեցի, որ կազմակերպի, նա ասաց, որ դա հնարավոր չէ: Հետո հարցրեց` որտեղից եմ: Հայաստանի անունը լսելիս տեղի տվեց. «Լավ, հարցնեմ նրան»:

– Ուրեմն Հայաստանից ես, հա՞,- սկսեց Պատրիսիան:
Ուզում էի հարցնել, թե արդյոք տեղը գիտի: Փոխարենն ուղղակի գլխով արեցի:
– Կարճ ժամանակով Գերմանիայում եմ, որոշեցի հնարավորությունը բաց չթողնել… ես քո ընտանիքին լսում եմ ութ տարեկանից:
– Օօօ,- զարմացած ձևացավ Պատրիսիան,- անունդ ի՞նչ է: 
Այ որ ասեի առաջին համերգին, որ եղել եմ, Stille Nacht-ն էր, իսկականից կզարմանար:
– Դժվար անուն է,- ժպտացի,- Բյուրակն:
– Բյուրակն,- կրկնեց: Ի զարմանս ինձ` առանց որևէ դժվարության, առանց սխալ արտասանության: 
Հեռանալիս ասաց.
– Աստված օրհնի:
– Հուսամ` էլի քեզ կտեսնեմ:
– Անպայման,- գրկեց:

Թորգաու. ժամանակից դուրս քաղաքը

Թորգաուն մոտ 20 000 բնակչությամբ քաղաք է Սաքսոնիայի հյուսիսում: 1000 տարվա պատմություն ունի:

Երբ դուրս եկա կայարանից ու տեսա ծաղկած ծառեր, որոնք տանում էին դեպի կանաչ, անտառանման այգին, խորը շունչ քաշեցի ու հասկացա, որ քաղաքն ինչ-որ բան ունի առաջարկելու:

Ի՞նչ է առաջարկում Թորգաուն

Հանդիպում Պատրիսիա Քելիի հետ

«Չեք կարող պատկերացնել, թե որքան գեղեցիկ է մարդկանց համար երգելը, ժպիտ կամ աչքերում արցունք տեսնելը: Չգիտես, թե օրվա ընթացքում ինչի միջով է անցել: Գուցե քիչ առաջ կռվել է, գուցե հերոինի դոզա ստացել… Դու չես կարող տեսնել… Բայց երբ երգում ես նրանց համար, տեսնում ես նրանց աչքերում: Տեսնում ես այդ տառապանքը, տեսնում ես այդ ուրախությունը: Երաժշտությունը հենց այդպես է ամեն ինչ դուրս բերում: Նրանք չեն կարող շշի մեջ պահել, ինչպես գինու մի շիշ: Խցանը դուրս է թռչում»: Պատրիսիա Քելի

Սկզբում տատանվում էի. պե՞տք է արդյոք Պատրիսիա Քելիի համերգի տոմս գնեմ: Սաքսոնիայի այս փոքրիկ քաղաքն ինձ ամենամոտն էր, որտեղ Պատրիսիան համերգ էր տալու այս տարի: Եվ ես տատանվում էի, որովհետև առաջին հերթին հույս ունեի, որ Բեռլինում կամ շրջակայքում դեռ համերգ կտա: Երկրորդ, ճամփորդություն ընդգրկող համերգը պահանջում է ավելի մեծ ծախսեր ու շատ սթրես: Երրորդ, վստահ չէի` դուրս կգա՞ր համերգը:

Kelly Family-ով վաղուց եմ տարված եղել: Պետք է խոստովանեմ, որ բախտավոր էի, որ Stille Nacht համերգաշրջանը 2011-ին էր: Էդ ժամանակ Խրոնինգենում էի ապրում, ու ամենամոտ համերգն Էսսենում էր: Բախտավոր էի, որ հենց այդ հատուկ համերգի տոմսը գնեցի և ուրախ եմ, որ բավականաչափ խելացի գտնվեցի: Հակառակ դեպքում պատկական իրադարձություն էի բաց թողնելու:

Բայց գաղտնի երազում էի, որ Պատրիսիայի սոլո համերգներից էր կտեսնեմ: Հիշում եմ` երբ YouTube-ն ի հայտ եկավ, երբեմն-երբեմն տենդագին գիշերներ էի անցկացնում` դիտելով նրա սոլո համերգների տեսագրությունները: Ու միշտ ինձ հարց էի տալիս. «Ես էնտեղ կլինե՞մ»:

Եվ ահա վերջապես հնարավորություն բացվեց. Պատրիսիան համերգ էր տալու Թորգաուում այն ժամանակ, երբ ես Պոտսդամում էի ապրելիս լինելու: Բայց դեռ տատանվում էի: Երբ իմացա, որ այս շրջագայության ժամանակ ավելի մոտ տեղերում համերգ չի տալու, երբ հասկացա, որ Ֆինլանդիայից Գերմանիա հասնելը դժվար կլինի, էլ երկար չմտածեցի ու գնեցի տոմսը: Կարճ ժամանակ անց Պատրիսիան պիտի հայտարարեր, որ այս շրջագայությունից հետո հանգստի է գնում:

Բայց դեռ վախենում էի. համերգն ինձ դու՞ր էր գալու: Իհարկե, երբ փոքր էի, խելագարվում էի Քելիների համար, բայց հիմա, երբ մեծացել եմ, Քելիներին սիրելը նմանվել է սովորության. իմ իսկական երաժշտական ճաշակի մասը չի կազմում: Չէի ուզում քանդել մանկությանս պատրանքները:

Այնուամենայնիվ, Թորգաու ճամփորդելն ու Պատրիսիային տեսնելն ամենալավ որոշումներիցս է, որ կայացրել եմ Պոտսդամ տեղափոխվելուց հետո: Հիմար էի, որ կարծում էի` դուրս չի գալու:

Համերգից երկու ժամ առաջ մուտքի մոտ հայտնվելը երկրորդ շարքում տեղս ապահովեց: Մեկ ժամ առաջ ներս մտա ու սկսեցի բեմն ուսումնասիրել: Տարբեր հին լուսանկարներ և իրեր էին դրված: Կարելի էր գտնել նաև Պատրիսիայի երեխաների նկարածները: Բեմը թեմային համապատասխանում էր. Songs & Stories («Երգեր և պատմություններ»): Դահլիճը փոքր էր` հազիվ հարյուր հոգանոց:


Ուղիղ ժամը ութին Պատրիսիան բեմ բարձրացավ: Կատարում էր երգեր թե իր ընտանիքի, թե իր սեփական երգացանկից: Խոսում էր հանդիսատեսի հետ: Հարցեր տալիս, պատասխանների սպասում, երգացնում: Պատմություններ էր պատմում, որոնց մեծ մասը չէի հասկանում. գերմաներեն էր: Հումորի զգացումը սպանիչ էր: Հա կատակներ էր անում, դահլիճը հա քանդվում էր:


Ու երգում էր: Հիմար էի, որ կարծում էի` դուրս չի գալու: Երկրորդ շարքում նստած վայելում էի ոչ միայն երաժշտության հնչողությունը, այլև տեսքը նրա դեմքին: Նա իսկապես հիանալի կատարող է ու իսկապես հրաշալի ձայն ունի: Կենդանի ավելի լավն է, քան ձայնագրություններում, իսկ դա ոչ բոլոր կատարողների համար է ճշմարիտ: Ու հենց այդ պատճառով էլ տեսագրություններ չեմ դնում այստեղ:


Ընտանիքի երգացանկից կատարած երգերն ինձ տարան դեպի մանկություն, իմ իրական Եսին, որը թողել էի Պրահայում տարիներ առաջ ու գտել Թորգաուում: Աչքերս լցվել էին: Եվ ես երջանիկ էի: Եվ կարոտում էի: Լցված էի հույզերով, ու դրանք գալիս էին բեմից` նրա ձայնի, դիմախաղի ու ժեստերի, պարի հետ:

Համերգից հետո խելքիս փչեց Պատրիսիային հանդիպել: Ու ինձ փրկեց գերմաներեն չիմանալս, հայ լինելս: Երբ թիմից մի աղջկա խնդրեցի, որ կազմակերպի, նա ասաց, որ դա հնարավոր չէ: Հետո հարցրեց` որտեղից եմ: Հայաստանի անունը լսելիս տեղի տվեց. «Լավ, հարցնեմ նրան»:

– Ուրեմն Հայաստանից ես, հա՞,- սկսեց Պատրիսիան:
Ուզում էի հարցնել, թե արդյոք տեղը գիտի: Փոխարենն ուղղակի գլխով արեցի:
– Կարճ ժամանակով Գերմանիայում եմ, որոշեցի հնարավորությունը բաց չթողնել… ես քո ընտանիքին լսում եմ ութ տարեկանից:
– Օօօ,- զարմացած ձևացավ Պատրիսիան,- անունդ ի՞նչ է:
Այ որ ասեի առաջին համերգին, որ եղել եմ, Stille Nacht-ն էր, իսկականից կզարմանար:
– Դժվար անուն է,- ժպտացի,- Բյուրակն:
– Բյուրակն,- կրկնեց: Ի զարմանս ինձ` առանց որևէ դժվարության, առանց սխալ արտասանության:
Հեռանալիս ասաց.
– Աստված օրհնի:
– Հուսամ` էլի քեզ կտեսնեմ:
– Անպայման,- գրկեց:

Թորգաու. ժամանակից դուրս քաղաքը

Թորգաուն մոտ 20 000 բնակչությամբ քաղաք է Սաքսոնիայի հյուսիսում: 1000 տարվա պատմություն ունի:

Երբ դուրս եկա կայարանից ու տեսա ծաղկած ծառեր, որոնք տանում էին դեպի կանաչ, անտառանման այգին, խորը շունչ քաշեցի ու հասկացա, որ քաղաքն ինչ-որ բան ունի առաջարկելու:

Այգուց դուրս գալուց հետո փողոցներն էին` սիրուն-սիրուն, երբեմն` չվերանորոգված, հին շենքերով:

Ու լռություն էր, դատարկություն: Բոլոր խանութները փակ էին: Մարդկանց շատ հազվադեպ էի տեսնում, այն էլ տարօրինակ էին թվում, բոլորովին նման չէին Բեռլինի ֆաշիստակերպերին: Տարօրինակ լավն էին: Հագուկապից էլ աղքատ էին երևում:

Ոնց որ հեչ տնիցս 120 կմ հեռավորության վրա չգտնվեի: Սա ուրիշ մոլորակ էր կամ ուրիշ դարաշրջան: Ժամանակն էլ կանգ էր առել: Թվում էր` ինչ-որ մեկը կախարդել էր, ու ամեն ինչ մնացել էր 16-րդ դարում: Տների հին դռներն ինձ գերում էին: Կանգնում, հիանում էի:


Ու մեկ էլ դուռը կբացվեր, քսանմեկերորդ դարի ընտանիքը սայլակով դուրս կգար. հենց նոր ժամանակային ճամփորդությունից վերադարձան:

Հասնելով քաղաքի ամենակենտրոնական մասին` փոքր-ինչ աշխուժություն եմ նկատում. երկու բաց սրճարան կա, որոնց սեղաններից մի քանիսը զբաղված են:

Դրանից այն կողմ նույն լռությունն էր:

Գերմանիայի արևելքում եղանակը լավն էր: Այն բեռլինցիներին դուրս էր հանել. առավոտյան գնացքները լիքն էին: Իսկ Թորգաուի բնակչության հեչ պետքը չէր (եթե բնակչություն ընդհանրապես ուներ):

Հյուրատունը (guest house) հեշտ գտա: Երկու հարկանի փայտե տուն էր, որի միակ աշխատողը (տիրուհի՞ն) ինձ էր սպասում: Անգլերեն գրեթե չգիտեր: Ինքն իր չեղած անգլերենը, ես իմ չեղած գերմաներենն իրար կապելով փորձում էինք հասկանալ: Գրանցելիս ազգությունս «ռուս» գրեց, բայց զահլա չունեի փոխել տալու, ստորագրեցի: Հետո դրսի բանալիները հանձնեց ինձ, գնաց տուն: Ավելի ուշ պիտի պարզեի, որ ամբողջ հյուրատանը մենակ էի: Պիտի վախենայի:

Երբ շուրջս ուսումնասիրեցի, տպավորություն ստացա, որ ինչ-որ մեկի տանն եմ, ավելի ճիշտ` տուն-թանգարանում: Անկյունում Սովետը հիշեցնող սպասքի պահարան կար, կողքը բազմոց, որի վրա վաղուց ոչ ոք չէր նստել:

Մնում էր` «չնստել» գրությունը գտնեի: Սառնարան կար, որի դուռը բաց էր, անջատված: Սեղան էր դրված, վրան` սփռոց ու ծաղկաման արհեստական ծաղիկներով: Նորից, ասես հազար տարի ոչ ոք ձեռք չէր տվել:

Որոշեցի համերգասրահն էլ գտնել, հետո նոր հանգիստ զբոսնել:

Ընդհանրապես, գերմանացիների կազմակերպվածություն հետ ուղեղիս մեջ չի տեղավորվում, թե ինչու են այդքան անտրամաբանական ձևով շենքերը համարակալում. Պոտսդամում ու Բեռլինում շատ փողոցներ կան, որոնց մի մայթին հերթով թվերն աճում են (1, 2, 3), հասնում փողոցի ծայրին, դիմացի մայթով հետ գնում (183, 182, 181) և այլն: Շատ ժամանակ պետք չեկավ, որ հասկանամ, որ Թորգաուն էլ է այդպես: Բայց իրականում ամեն ինչ շատ ավելի բարդ էր. հասնելով խաչմերուկին` փողոցը ոչ թե ուղիղ էր շարունակվում, այլ ուղղահայաց: Արանքներում էլ խցկվում էին հատող փողոցի համարները: Ասենք, հասանք խաչմերուկին, փողոցը 12-ի վրա է: Ուղղահայաց շարունակվում է 12a, 12b: Մեկ էլ խցկվում է դրան հատող փողոցի 44-ը: Մի խոսքով, իսկական քաոս: Վերջը պարզվեց` համերգասրահը փողոցի ամենա-ամենասկզբում է (չնայած հասցեն 14 էր): Ուղղակի սխալ մայթով էի առաջացել ու խճճվել: Պետք էր հենց սկզբից դիմացի մայթին նայել. սլաքով ցույց էր տալիս բավական փոքր համերգասրահի ուղղությունը:

Քայլեցի նորից դեպի կենտրոնական հրապարակ, նստեցի բաց սրճարաններից մեկում, հանուն Սևիլյայի հին շոգ օրերի լիմոնով ու սառույցով կոլա պատվիրեցի, Հեմիգուեյը դրեցի սեղանիս ու սկսեցի գրել:

Սկզբում բացիկներ գրեցի. մեկը մամայիս, մյուսը` Քիրսթենին, իսկ հետո այս ողջ պատմությունը:

(համերգի մասին հաջորդ գրառման մեջ)

Առավոտյան աչքերս բացեցի ոտնաձայներից: Ինչ-որ մեկն անընդհատ աստիճաններով իջնում-բարձրանում էր: Երբ դուրս եկա, նկատեցի մի տղամարդու: «Երևի աշխատողներից է»,- մտածեցի:

Իջա նախաճաշելու: Չէ, այդ մարդն էլ էր հյուրատանը գիշերել, բայց էնքան լուռ ու մութ էր երկհարկանի տունը գիշերը, որ բացի հոգիներից ուրիշ կենդանի արարածի չէի սպասում այնտեղ:

Կինը, որը երեկ ինձ ընդունել էր, նստած էր մեկ այլ սեղանի մոտ ու մի մարդու հետ (հավանաբար ամուսնու) նախաճաշում էր: Երբ ինձ տեսավ, նշան արեց, որ սեղանի մոտ նստեմ ու նախաճաշս դրեց սեղանին. մեկ խաշած ձու, թարմ հաց, կարագ, պանրի տեսականի, մի քանի կտոր երշիկ, ջեմ, սուրճ ու հյութ: Էնքան հավես էր. ոնց որ ոչ թե հաճախորդ լինեի, այլ էդ կնոջը հյուր եկած մեկը, ու հիմա էլ ճամփից առաջ սեղան է գցում: Վաղուց էսքան հաճելի նախաճաշ չէի ունեցել:

Որպես վերջին նպատակակետ` քայլեցի դեպի Հարթենֆելս պալատ: Հրաշք շինություն էր: Ու նորից նույն քար լռությունը: Ես եմ, մեկ էլ մեկ-երկու տուրիստ:

Դուրս եկա պալատի տարածքից:

…Ու քաղաքը վերջացավ այստեղ, առաջս բացվեց Էլբան: Երևի աշխարհում ոչ մի գետ էդքան մեծ նշանակություն չունի ինձ համար, ինչքան Էլբան: Անցնում է ընդամենը երկու երկրներով, բայց որտեղով էլ որ անցնում է, կապված է լիքը հիշողությունների հետ: Թորգաուն ավելացավ:


Քայլեցի հետ, պալատի կամրջից ներքև նայեցի: Մեկ էլ տեսնեմ` փոսի մեջ մի արջ հարմարավետ քնած է:


Էստեղից քայլեցի դեպի կայարան, սպասեցի գնացքին, նորից անցա դեղին դաշտերի միջով, որ հասնեմ Բեռլին:


Ու գնում եմ` երջանիկ, ինձ հետ տանելով հաճելի զգացողություններ: Գնում եմ զարմացած, որ Պոտսդամում ապրելու ընթացքում բոլոր ամենալավ պահերը եղել են նրանից դուրս:

Protected: Մամաս ինձ լավ գիտի

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ինտելեկտուալները (պատմվածք)

Հավաքածու մրցույթում երկրորդ տեղ գրաված պատմվածքս` որոշ փոփոխություններով: Անկեղծ ասած, մի քիչ ամաչում եմ, որովհետև էնքան էլ արժանի հաղթանակ չէր` հաշվի առնելով մրցակիցներիս թույլ լինելը:

Ինտելեկտուալները

Մարիան ուշացած մտավ գրախանութ, որտեղ երկու շաբաթը մեկ ինտելեկտուալ մրցույթներ են կազմակերպվում: Այդ օրը համակուրսեցիներից ոչ ոք նրան ընկերակցելու ցանկություն չէր հայտնել, ու ստիպված էր մենակ գալ: Ստիպվա՞ծ էր: Այդ երեքշաբթիները նրա Բեռլինյան կյանքի ամենասպասված օրերն էին, ու եթե որևէ մեկը համարձակվեր հարցնել` ո՞նց չես ալարում մենակ գալ, Մարիան կարտասաներ նախօրոք պատրաստած պատասխանը. «Չեմ ուզում հերթական միայնակ երեկոն անցկացնել»:

Սեղանների շուրջ արդեն թիմերը ձևավորվել էին: Մոտեցավ խաղի կազմակերպիչ անգլուհի Բեքիին, որը դեռ նախորդ անգամվանից մի տեսակ համակրանքով էր լցվել Մարիայի հանդեպ և ուզում էր ամեն կերպ աջակցել նրա թիմին` հուշելով դժվար հարցերի պատասխանները:

– Կօգնե՞ք` որևէ թիմի միանամ,- շշնջաց:

Բեքին հերթով մոտեցավ բոլոր սեղաններին և հարցրեց.

– Խաղացողի կարիք ունե՞ք:

Չնայած երևում էր, որ շատ թիմեր ընդամենը երեք հոգուց էին բաղկացած, բոլորը քաղաքավարությամբ մերժում էին` նշելով, որ իրենց խմբի չորրորդ-հինգերորդ անդամներն ավելի ուշ են միանալու:

Բայց Բեքին հին գայլ էր ու գիտեր, թե ինչպես խնդիրը լուծել: Եվս մեկ անգամ աչքի անցկացրեց բոլոր սեղանները և նկատեց մեկը, որի շուրջը հավաքվածները նրան անծանոթ էին, իսկ դա նշանակում էր, որ առաջին անգամ էին այնտեղ:

– Ձեզ համար նոր խաղացող եմ բերել,- առարկություն չընդունող տոնով հայտարարեց և չորրորդ աթոռը մոտեցրեց սեղանին:

– Մարիա,- ներկայացավ թիմի անդամներին:

– Լիզ:

– Մայք:

– Դունյա:

– Որտեղի՞ց ես,- հարցրեց Լիզը:

– Հայ եմ:

– Աաա,- միաժամանակ արտաբերեցին Մայքն ու Լիզը: Մարիան արդեն այնքան էր ներկայացել տարբեր ազգերի, որ «աաա»-ի տոնայնությունից հասկանում էր, թե դիմացինն իր երկրի մասին ինչ գիտի: Մայքի ու Լիզի դեպքում դա նշանակում էր. «Մենք քո երկրի մասին երբևէ չենք լսել կամ էլ լսել ենք, բայց չենք հիշում: Ուղղակի չափից դուրս քաղաքավարի ենք, որ այդ մասին ասենք»:

– Մենք Իռլանդիայից ենք,- շարունակեց Լիզը` ցույց տալով իրեն ու Մայքին: Մարիան արդեն սովորել էր, որ այդ բոլոր «մենքերը» նշանակում են, որ զրուցակիցները կամ ամուսիններ են, կամ իրար հետ ապրող չամուսնացածներ: Դեռ կարճ ժամանակ առաջ ինքն իրեն հարց էր տալիս, թե տարբեր լեզուներում ինչի համար է բայը խոնարհվում նաև առաջին դեմք հոգնակի թվով, որովհետև այն գրեթե չի գործածվում: Հետո հասկացավ, որ դա նախատեսված է հատուկ նման դեպքերի համար, երբ այլ անձի հետ բնակվելու արդյունքում վերանում է Եսը, դառնում է մենք:

– Սիրում եմ ձեր մշակույթը,- ժպտաց Մարիան` քաղաքավարությամբ թաքցնելով, որ այդ «սիրում եմ»-ն իրականում նշանակում էր «գժվում եմ», որ իր կյանքի ամենամեծ երազանքներից մեկն Իռլանդիայում ապրելն էր: Իսկ Մայքն ու Լիզը նույն քաղաքավարի «Աաա»-ն արձակեցին` խոսակցությունը չշարունակելով:

– Ես Սերբիայից եմ,- ասաց Դունյան:

– Աաա,- այս անգամ Մարիայի հերթն էր, որ այս բացականչությունը նշանակում էր. «Ես ռուսերեն գիտեմ, հետևաբար սերբերեն մի քիչ հասկանում եմ, ու իմ ներկայությամբ թաքուն բաներ չես կարող խոսել»:

– Բայց երկար տարիներ Ավստրալիայում է սովորել,- շտապեց ավելացնել Լիզը` բացատրելով Դունյայի` առանց օտար առոգանության անգլերենը:

– Իսկ դու որտեղի՞ց ես,- հարցրեց Դունյան, որը չգիտես ինչպես բաց էր թողել խոսակցության այդ հատվածը:

– Հայ եմ:

– Աաա,- ու սա նշանակում էր. «Մենք էլ թուրքերին չենք սիրում»:

Սկսվեց հարցերի հաջորդ շարանը.

– Ի՞նչ ես անում Բեռլինում:

– Սովորում եմ,- ու որովհետև գիտեր հաջորդ հարցը, անմիջապես ավելացրեց,- լեզվաբանություն:

– Այսինքն դու շատ լեզուներ գիտես,- հիացած բացականչեց Մայքը:

– Հա, բայց դա կապ չունի իմ անցած լեզվաբանության հետ: Ի դեպ, ժամանակին իռլանդերեն էլ եմ փորձել: Չկարողացա, շատ դժվար էր:

– Իռլանդերե՞ն: Ինչու՞: Ավելի անիմաստ լեզու չե՞ս գտել:

– Ճիշտն ասած, ուզում էի մի լեզու սովորել, որով աշխարհում քչերն են խոսում:

– Գուցե ուելսերեն փորձեիր: Դա իռլանդերենի չափ մեռած չէ:

– Ասում ես ի՞նչ լեզուներ գիտես:

– Ռուսերեն, հոլանդերեն, անգլերեն, շվեդերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն ու արաբերեն :

– Մենք մենակ անգլերեն գիտենք,- նորից այդ մենքը,- քո երկրում մայրենի լեզուն ռուսերե՞նն է:

– Չէ, հայերենը, բայց հայերեն չգիտեմ:

– Մարդ ո՞նց կարող է իր մայրենի լեզուն չիմանալ,- միասին զարմացան Լիզն ու Մայքը:

Խաղը սկսվեց: Շատ հարմար թիմ էր կազմվել. կինոների մասին Լիզն ու Մայքն ամեն ինչ գիտեին, Դունյան նկարչության,  ճարտարապետության ու պատմության վարպետ էր, իսկ Մարիան երաժշտությունից ու գրականությունից էր գլուխ հանում: Թեև խաղի կեսից պարզ դարձավ, որ հաղթելու հնարավորություն չունեն, ամեն դեպքում վերջին տեղերում էլ չէին: Մայքը, Լիզն ու Մարիան պիտի որ պատասխանեին Իռլանդիային վերաբերող բոլոր հարցերին, իսկ դրանք քիչ չէին, քանի որ կազմակերպիչներից մեկն իռլանդուհի էր:

– Ե՞րբ է Իռլանդիայի անկախության օրը,- հնչեց հարցը:

Մայքն ու Լիզն իրար նայեցին:

– Մենք տենց բան ունե՞նք… երևի պիտի գրենք` նման բան չկա:

– Չէ, կա,- պնդեց Մարիան,- ուղղակի չեք տոնում: Ապրիլի 24-ին է:

– Ամոթ մեզ, չգիտեինք:

– Ես էլ չէի իմանա, եթե…

Մարիան չհասցրեց խոսքն ավարտել: Հնչեց հաջորդ հարցը:

Ընթացքում մի քիչ գրականություն.

– Ո՞ր գրքում են իրադարձությունները տեղի ունենում Դուբլինում, չնայած բազմաթիվ էջերին, քսանչորս ժամվա պատմություն է, իսկ գլխավոր հերոսի ազգանունը Բլում է:

– Սա մենք գիտենք… հեղինակն անգլիացի է,- հայտարարեց Լիզը:

– Հա, հա, Դիքենսը չէ՞ր,- հաստատեց Մայքը:

– Բայց… «Ուլիսեսը»,- գրեթե շշուկով ասաց Մարիան` վախենալով վիրավորել իռլանդացիներին:

– Հա, ճիշտ ես, «Ուլիսես»:

Ու պատասխանների թերթիկին գրեցին. «Ուլիսես», Դիքենս:

– Ջոյս,- փորձեց ուղղել Դունյան, որը նույնպես հարցի պատասխանը գիտեր,- Ջեյմս Ջոյս:

– Չէ, չէ, մենք վստահ ենք, որ Դիքենսն է:

–  Վերջին հարցը,- հայտարարեց խաղավարը,- ո՞ր նախկին սովետական պետությունն է վաղն իր անկախության քսան ամյակը տոնում:

–  Վաղն ամսի քսա՞նն է, թե՞ քսանմեկը,- հարցրեց Դունյան,- եթե քսանմեկն է, ուրեմն Բելիզի մասին հաստատ գիտեմ, բայց դա ի՞նչ նախկին սովետական պետություն: Համ էլ նրանցը քսանամյակ չէ: Մարիա, դու ի՞նչ կասես: Պիտի որ ավելի տեղյակ լինես:

– Գաղափար չունեմ: Նիդեռլանդներում եմ մեծացել,- արդարացավ Մարիան:

– Գրենք Ուկրաինա,- առաջարկեց Դունյան:

– Հա, հաստատ Ուկրաինան է, հիշեցի,- հաստատեց Մարիան:

Ինտելեկտուալները

Հավաքածու մրցույթում երկրորդ տեղ գրաված պատմվածքս` որոշ փոփոխություններով: Անկեղծ ասած, մի քիչ ամաչում եմ, որովհետև էնքան էլ արժանի հաղթանակ չէր` հաշվի առնելով մրցակիցներիս թույլ լինելը:

Ինտելեկտուալները

Մարիան ուշացած մտավ գրախանութ, որտեղ երկու շաբաթը մեկ ինտելեկտուալ մրցույթներ են կազմակերպվում: Այդ օրը համակուրսեցիներից ոչ ոք նրան ընկերակցելու ցանկություն չէր հայտնել, ու ստիպված էր մենակ գալ: Ստիպվա՞ծ էր: Այդ երեքշաբթիները նրա Բեռլինյան կյանքի ամենասպասված օրերն էին, ու եթե որևէ մեկը համարձակվեր հարցնել` ո՞նց չես ալարում մենակ գալ, Մարիան կարտասաներ նախօրոք պատրաստած պատասխանը. «Չեմ ուզում հերթական միայնակ երեկոն անցկացնել»:

Սեղանների շուրջ արդեն թիմերը ձևավորվել էին: Մոտեցավ խաղի կազմակերպիչ անգլուհի Բեքիին, որը դեռ նախորդ անգամվանից մի տեսակ համակրանքով էր լցվել Մարիայի հանդեպ և ուզում էր ամեն կերպ աջակցել նրա թիմին` հուշելով դժվար հարցերի պատասխանները:

– Կօգնե՞ք` որևէ թիմի միանամ,- շշնջաց:

Բեքին հերթով մոտեցավ բոլոր սեղաններին և հարցրեց.

– Խաղացողի կարիք ունե՞ք:

Չնայած երևում էր, որ շատ թիմեր ընդամենը երեք հոգուց էին բաղկացած, բոլորը քաղաքավարությամբ մերժում էին` նշելով, որ իրենց խմբի չորրորդ-հինգերորդ անդամներն ավելի ուշ են միանալու:

Բայց Բեքին հին գայլ էր ու գիտեր, թե ինչպես խնդիրը լուծել: Եվս մեկ անգամ աչքի անցկացրեց բոլոր սեղանները և նկատեց մեկը, որի շուրջը հավաքվածները նրան անծանոթ էին, իսկ դա նշանակում էր, որ առաջին անգամ էին այնտեղ:

– Ձեզ համար նոր խաղացող եմ բերել,- առարկություն չընդունող տոնով հայտարարեց և չորրորդ աթոռը մոտեցրեց սեղանին:

– Մարիա,- ներկայացավ թիմի անդամներին:

– Լիզ:

– Մայք:

– Դունյա:

– Որտեղի՞ց ես,- հարցրեց Լիզը:

– Հայ եմ:

– Աաա,- միաժամանակ արտաբերեցին Մայքն ու Լիզը: Մարիան արդեն այնքան էր ներկայացել տարբեր ազգերի, որ «աաա»-ի տոնայնությունից հասկանում էր, թե դիմացինն իր երկրի մասին ինչ գիտի: Մայքի ու Լիզի դեպքում դա նշանակում էր. «Մենք քո երկրի մասին երբևէ չենք լսել կամ էլ լսել ենք, բայց չենք հիշում: Ուղղակի չափից դուրս քաղաքավարի ենք, որ այդ մասին ասենք»:

– Մենք Իռլանդիայից ենք,- շարունակեց Լիզը` ցույց տալով իրեն ու Մայքին: Մարիան արդեն սովորել էր, որ այդ բոլոր «մենքերը» նշանակում են, որ զրուցակիցները կամ ամուսիններ են, կամ իրար հետ ապրող չամուսնացածներ: Դեռ կարճ ժամանակ առաջ ինքն իրեն հարց էր տալիս, թե տարբեր լեզուներում ինչի համար է բայը խոնարհվում նաև առաջին դեմք հոգնակի թվով, որովհետև այն գրեթե չի գործածվում: Հետո հասկացավ, որ դա նախատեսված է հատուկ նման դեպքերի համար, երբ այլ անձի հետ բնակվելու արդյունքում վերանում է Եսը, դառնում է մենք:

– Սիրում եմ ձեր մշակույթը,- ժպտաց Մարիան` քաղաքավարությամբ թաքցնելով, որ այդ «սիրում եմ»-ն իրականում նշանակում էր «գժվում եմ», որ իր կյանքի ամենամեծ երազանքներից մեկն Իռլանդիայում ապրելն էր: Իսկ Մայքն ու Լիզը նույն քաղաքավարի «Աաա»-ն արձակեցին` խոսակցությունը չշարունակելով:

– Ես Սերբիայից եմ,- ասաց Դունյան:

– Աաա,- այս անգամ Մարիայի հերթն էր, որ այս բացականչությունը նշանակում էր. «Ես ռուսերեն գիտեմ, հետևաբար սերբերեն մի քիչ հասկանում եմ, ու իմ ներկայությամբ թաքուն բաներ չես կարող խոսել»:

– Բայց երկար տարիներ Ավստրալիայում է սովորել,- շտապեց ավելացնել Լիզը` բացատրելով Դունյայի` առանց օտար առոգանության անգլերենը:

– Իսկ դու որտեղի՞ց ես,- հարցրեց Դունյան, որը չգիտես ինչպես բաց էր թողել խոսակցության այդ հատվածը:

– Հայ եմ:

– Աաա,- ու սա նշանակում էր. «Մենք էլ թուրքերին չենք սիրում»:

Սկսվեց հարցերի հաջորդ շարանը.

– Ի՞նչ ես անում Բեռլինում:

– Սովորում եմ,- ու որովհետև գիտեր հաջորդ հարցը, անմիջապես ավելացրեց,- լեզվաբանություն:

– Այսինքն դու շատ լեզուներ գիտես,- հիացած բացականչեց Մայքը:

– Հա, բայց դա կապ չունի իմ անցած լեզվաբանության հետ: Ի դեպ, ժամանակին իռլանդերեն էլ եմ փորձել: Չկարողացա, շատ դժվար էր:

– Իռլանդերե՞ն: Ինչու՞: Ավելի անիմաստ լեզու չե՞ս գտել:

– Ճիշտն ասած, ուզում էի մի լեզու սովորել, որով աշխարհում քչերն են խոսում:

– Գուցե ուելսերեն փորձեիր: Դա իռլանդերենի չափ մեռած չէ:

– Ասում ես ի՞նչ լեզուներ գիտես:

– Ռուսերեն, հոլանդերեն, անգլերեն, շվեդերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն ու արաբերեն :

– Մենք մենակ անգլերեն գիտենք,- նորից այդ մենքը,- քո երկրում մայրենի լեզուն ռուսերե՞նն է:

– Չէ, հայերենը, բայց հայերեն չգիտեմ:

– Մարդ ո՞նց կարող է իր մայրենի լեզուն չիմանալ,- միասին զարմացան Լիզն ու Մայքը:

Խաղը սկսվեց: Շատ հարմար թիմ էր կազմվել. կինոների մասին Լիզն ու Մայքն ամեն ինչ գիտեին, Դունյան նկարչության,  ճարտարապետության ու պատմության վարպետ էր, իսկ Մարիան երաժշտությունից ու գրականությունից էր գլուխ հանում: Թեև խաղի կեսից պարզ դարձավ, որ հաղթելու հնարավորություն չունեն, ամեն դեպքում վերջին տեղերում էլ չէին: Մայքը, Լիզն ու Մարիան պիտի որ պատասխանեին Իռլանդիային վերաբերող բոլոր հարցերին, իսկ դրանք քիչ չէին, քանի որ կազմակերպիչներից մեկն իռլանդուհի էր:

– Ե՞րբ է Իռլանդիայի անկախության օրը,- հնչեց հարցը:

Մայքն ու Լիզն իրար նայեցին:

– Մենք տենց բան ունե՞նք… երևի պիտի գրենք` նման բան չկա:

– Չէ, կա,- պնդեց Մարիան,- ուղղակի չեք տոնում: Ապրիլի 24-ին է:

– Ամոթ մեզ, չգիտեինք:

– Ես էլ չէի իմանա, եթե…

Մարիան չհասցրեց խոսքն ավարտել: Հնչեց հաջորդ հարցը:

Ընթացքում մի քիչ գրականություն.

– Ո՞ր գրքում են իրադարձությունները տեղի ունենում Դուբլինում, չնայած բազմաթիվ էջերին, քսանչորս ժամվա պատմություն է, իսկ գլխավոր հերոսի ազգանունը Բլում է:

– Սա մենք գիտենք… հեղինակն անգլիացի է,- հայտարարեց Լիզը:

– Հա, հա, Դիքենսը չէ՞ր,- հաստատեց Մայքը:

– Բայց… «Ուլիսեսը»,- գրեթե շշուկով ասաց Մարիան` վախենալով վիրավորել իռլանդացիներին:

– Հա, ճիշտ ես, «Ուլիսես»:

Ու պատասխանների թերթիկին գրեցին. «Ուլիսես», Դիքենս:

– Ջոյս,- փորձեց ուղղել Դունյան, որը նույնպես հարցի պատասխանը գիտեր,- Ջեյմս Ջոյս:

– Չէ, չէ, մենք վստահ ենք, որ Դիքենսն է:

–  Վերջին հարցը,- հայտարարեց խաղավարը,- ո՞ր նախկին սովետական պետությունն է վաղն իր անկախության քսան ամյակը տոնում:

–  Վաղն ամսի քսա՞նն է, թե՞ քսանմեկը,- հարցրեց Դունյան,- եթե քսանմեկն է, ուրեմն Բելիզի մասին հաստատ գիտեմ, բայց դա ի՞նչ նախկին սովետական պետություն: Համ էլ նրանցը քսանամյակ չէ: Մարիա, դու ի՞նչ կասես: Պիտի որ ավելի տեղյակ լինես:

– Գաղափար չունեմ: Նիդեռլանդներում եմ մեծացել,- արդարացավ Մարիան:

– Գրենք Ուկրաինա,- առաջարկեց Դունյան:

– Հա, հաստատ Ուկրաինան է, հիշեցի,- հաստատեց Մարիան:

Protected: Տարիներ առաջ այս օրը

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Երկրորդ ճշմարտությունը Մերիի մասին (պատմվածք)

Էս պատմվածքը 2008-ի հունվարին եմ գրել: Չէի տեղադրում էստեղ, որովհետև կարծում էի` ախմախ գործ է: Գտնում եմ` ժամանակն է, որ սովորեմ իմ գործերը պաշտպանել:

– Ծնողներս դեմ են մեր ամուսնությանը: Բայց գիտե՞ք, ես սիրում եմ նրան, նա` ինձ: Խոստացել է, որ հավատարիմ կլինի: Ես միամիտ եմ. շատերի սուտ խոստումներին հավատում եմ, բայց սա այդ դեպքը չէ: Նա ուրիշ է, մյուսների նման չէ: Չի խոսում, չի գոռում, զգացմունքներիս հետ չի խաղում: Պարզապես սիրում է ինձ, ուրիշ ոչինչ…
– Ինչպե՞ս եք ծանոթացել:
– Նա շատ փոքրիկ էր, երբ հայտնվեց իմ սենյակում: Անօգնական էր: Չգիտեմ, թե ինչպես էր մտել: Ես սկսեցի խնամել նրան: Ոչինչ չէր ուտում, միայն խմում էր: Շուտով մեծացավ, գեղեցկացավ… Ոչ մի թթու խոսք չեմ լսել նրա բերանից:

Մերին զարմանալի աղջիկ էր: Եթե պատահական հայ տղամարդու բռնես ու խնդրես, որ նկարագրի կնոջ իր իդեալը, հաստատ Մերիի նման որևէ մեկը կստացվի. նա և’ գեղեցիկ էր, և’ արտակարգ խելք ուներ: Մերիի հետ կարելի էր զրուցել ցանկացած թեմայի շուրջ: Լսել եմ, որ նաև համառ էր, պայքարող ու շատ ազատ: Տղաները հանգիստ չէին տալիս նրան, իսկ դա դուր էր գալիս Մերիին, բայց ոչ մի դեպքում նրա ընկերուհիներին:

– Մերին լքել է ընկերոջը,- սուրճի սեղանի շուրջ փսփսում էին աղջիկները:

– Ի՞նչ եք զարմանում: Չգիտե՞ք, որ դրանցից է,- ավելացրեց մյուսը:
– Հա՛, նորություն չէ, որ փչացածի մեկն է:

– Մերի՛, ես քեզ այլևս չեմ սիրում, հասկանու՞մ ես:
– Տիգրա՛ն, բայց…
– Ոչ մի բայց… Այստեղ ավարտվում են մեր հարաբերությունները: Մնաս բարով:
– Ախր… Այսպես չի կարելի… Չեմ կարող:
– Դա իմ գործը չէ: Դու քո ճամփով գնա, ես` իմ:

Մերին ծանր տարավ բաժանումը: «Վերջ,- մտածում էր,- էլ տղաների հետ գործ չեմ ունենալու»: Ու անտրամադիր էր, չխոսկան, թափթփված:

– Մերին հղի էր: Անհաջող աբորտի է գնացել, դրա համար էլ տեսքն այսպես վատացել է,- խոսում էին աղջիկները:

– Մերի՛, մենք քսանմեկերորդ դարում ենք ապրում, իսկ հիմա երիտասարդներն ազատ են… Արի՛ մենք էլ փորձենք,- առաջարկեց Վարդանը:
– Գի՞ժ ես, ինչ է: Ես չեմ ուզում. դա իմ որոշումն է:
– Խոստանում եմ` կպաշտպանվեմ:
– Ո՛չ…
– Բայց եթե նույնիսկ հղիանաս, կամուսնանամ քեզ հետ:
– Ասում եմ` չէ…

– Վա՜յ, Վարդանն է գալիս: Ու՞ր է կեսդ,- հետաքրքրվեցին աղջիկները:
– Մերի՞ն… Այլևս կեսս չէ: Նման բաներ էլ չասեք, ամոթ է: Պարզեցի, որ փչացածի մեկն է. ում հետ պատահի, անկողին է մտնում:
– Բայց էս տղաներն ի՜նչ միամիտ են: Մենք դրա մասին վաղուց գիտեինք, ուղղակի ոչ ոք մեզ չէր հավատում:

– Մերի՛, ես քեզ սիրում եմ,- մի անգամ խոստովանեց Դավիթը:
– Ցավում եմ, բայց ես քեզ չեմ սիրում:

– Աղջիկնե՛ր, գիտե՞ք, թե ինչու է Մերին միշտ տղաներով շրջապատված,- պատմում էր Դավիթը,- նա բնավ էլ գեղեցիկ չէ. ամեն ինչ դնովի ու արհեստական է նրա վրա, էլ չեմ ասում, որ ինչ-որ տարօրինակ հմտությունների է տիրապետում, որոնցով հիպնոսացնում է տղաներին: Կարծեմ հինգ տարի դասընթացների է գնացել:

Ամբողջ կուրսն անարդարացի կերպով քննությունից կտրվել էր (մանրամասնությունների մեջ չխորանանք. դա մեր պատմության հետ բացարձակապես կապ չունի ): Մերին վստահ էր իր գիտելիքների վրա: Նա առանց երկար-բարակ մտածելու հանձնաժողով հավաքեց, քննությունն այդպես հանձնեց ու գերազանց ստացավ:
– Տեսնես` ո՞վ է Մերիի մեջքին կանգնած,- խորհում էին աղջիկները:
– Երևի ինչ-որ նախարար կամ պատգամավոր:
– Չէ՛, եթե սրա հախից կարողացավ գալ, նախագահից ցածր մարդ պետք է որ չլինի:
– Բա չգիտեի՞ր, որ նախագահի եղբոր աղջիկն է:
– Բայց համ էլ հանձնաժողովի նախագահի հետ քնել է:

– Էս վերջերս մի գիրք կարդացի…
– Լսի՛ր, հազար եմ ասել. ինձ հետ գրքերից մի՛ խոսիր:
– Նարե՛կ, բայց ախր շատ լավն էր: Դու պետք է անպայման կարդաս:
– Ես քեզնից հեռանում եմ: Չեմ կարող ունենալ մի ընկերուհի, որն այդքան տարված է գրքերով:

– Մերին կրծողի մեկն է,- հայտարարեց Նարեկը:
– Բա ի՞նչ էիր կարծում… Ամբողջ օրը դաս է անում: Օրերով տնից դուրս չի գալիս: Թե չէ նրան որտեղի՞ց խելք: Եթե մենք նրա չափ սովորեինք, վունդերկինդներ կլինեինք,- իրենք իրենց հանգստացնում էին աղջիկները:

– Ալո՛, Մերիին կարելի՞ է:
– Տանը չէ: Ուշ կգա:

– Էրեխե՛ք, Մերիին երբ զանգում եմ, տանը չի լինում:
– Որ ասում եմ փչացածի մեկն է…

– Վա՜յ, չեք պատկերացնի` ինչ եմ տեսել: Երեկ Մերին աղջկա հետ էր համբուրվում… Լեզբի է դարձել,-առաջին ճշմարտությունը Մերիի մասին:
– Չէ հա՜, ում հետ պատահի, ինչ պատահի, կանի: Չգիտե՞ք դրան: Կեղտոտի մեկն է: Սպիդ էլ կունենա:

Բայց դա էլ երկար չտևեց: Եկե՛ք չխորանանք Մերիի ու նրա ընկերուհու հարաբերությունների մեջ. ինձ ոչինչ հայտնի չէ դրա մասին, իսկ գուշակություններ չեմ ուզում անել: Միայն կասեմ, որ շուտով դա էլ վերջացավ:
Մերին դարձել էր չխոսկան, տարօրինակ: Երբ որևէ բան էին հարցնում, չէր պատասխանում: Երբ մի քանի անգամ էին հարցնում, միանգամից պոռթկում էր, գոռգոռում: Աչքերի տակ փոսեր էին գոյացել. երևի չքնելուց էր: Մերին օրեցօր տգեղանում էր:
– Խելագարվել է,- երկրորդ ճշմարտությունը Մերիի մասին:

– Ինչու՞ ծնողներդ չեն ուզում, որ ամուսնանաս նրա հետ:
– Ինձ չեն հասկանում:
– Իսկ նրան կարո՞ղ եմ տեսնել:
– Ահա նա,- ասաց Մերին` ցույց տալով իր հետ բերած ծաղկամանի մեջ աճած փարթամ ծառը:
Բժիշկը դուրս եկավ իր առանձնասենյակից և մոտեցավ Մերիի մորը:
– Ցավում եմ, բայց Ձեր աղջիկը լուրջ հիվանդ է: Մենք չենք կարող նրան բուժել:

Բոլորն ինչ-որ բան են ուզում քեզնից, բոլորը մի կտոր Մերի են ուզում…
Ես ուզում եմ քեզ այստեղից տանել: Դու ծառդ գրկած կգաս: Ա՜խ, երբ մտածում եմ, թե ինչ արեցին քեզ: Մերի՛, լսու՞մ ես ինձ:
Մերի՛, լսու՞մ ես ինձ: Մերի՛, մի՛ վախեցիր: Մենք պարզապես արթնանում ենք: Մերի՛, լսու՞մ ես ինձ: Նույնիսկ քամին է անունդ կանչում:*

*Թորի Ամոսի «Մերի» երգի հիման վրա

Protected: Ու՞ր եմ հասել

This content is password protected. To view it please enter your password below:

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me