Protected: Քրտնած ուղեղ

This content is password protected. To view it please enter your password below:

4.1. Չեխական հոգեբուժարանը և հոգեբուժության ապագան ընդհանրապես

Ինչպե՞ս հասնել հոգեբուժարան: Ֆորումի մասնակիցներն առավոտյան հավաքվելու են հյուրանոցի մուտքի մոտ, այնտեղից շարժվեն: Ես դրա կարիքը չունեմ. Պրահայում մեր առաջին տունը հենց հոգեբուժարանի մոտ է եղել՝ Բոհնիցե թաղամասում: Ասում են՝ խոնավություն եմ քաշել, դրա համար հոգեբույժ եմ դարձել: Ասում են՝ լավ է, որ գերեզմանոցի մոտ չենք ապրել:

Հիշում եմ՝ նոր էինք Պրահա տեղափոխվել, երբ հենց էդ նույն հոգեբուժարանում բաց դռների օր էր: Ընտանիքով գնացել էինք: Ամեն վայրկյան վախենում էի, որ ինչ-որ ծառի հետևից մի գիժ դուրս կգա, կհարձակվի: Բազմության մեջ փնտրում էի հոգեկան հիվանդների: Չգիտեի, որ տարիներ անց այդ նույն հիվանդների հետ փակ սենյակներում կաշխատեմ առանց մի կաթիլ անգամ վախենալու:

Մեր տուն հասնելու համար պետք էր մետրոյի կարմիր գծով մինչև վերջ գնալ, հետո ավտոբուս նստել: Համարը չէի հիշում: Հիմա արդեն Նադրաժի Հոլեշովիցեն էլ «մինչև վերջը չէր». մետրոն երկարել էր, ու Բոհնիցե գնացող ավտոբուսներն էլ ուրիշ կայարանից էին գնում, բայց դա չէր խանգարում, որ ֆորումի մասնակիցներից առաջինը ես հասնեմ հոգեբուժարան:

Նկարներ+

Մշակութային շոկի մասին

Երեկվա թրեյնինգից հետո վախերս ու անհանգստություններս կրկնապատկվեցին: Ճիշտ է՝ բավական օգտակար ու հետաքրքիր էր թրեյնինգը, նույնիսկ էնքան հավես էր, որ չէի ուզում ավարտվեր (իսկ ինձ մոտ հազվադեպ է լինում, որ ինչ-որ բան չուզենամ ավարտվի), բայց հիմա տագնապած եմ ու մտածում եմ՝ ոնց եմ հաղթահարելու սպասվելիք դժվարությունները:

Եթե հաշվի առնենք հարուստ միջազգային փորձս, պիտի որ այնքան էլ չվախենայի: Ավելին՝ թե´ գերմանացիների, թե´ հոլանդացիների հետ նախկինում բոլ-բոլ գործ ունեցել եմ. երկու երկրներում էլ մեկական ամսով հիվանդանոցում պրակտիկա եմ անցել ու գիտեմ ումից ինչ սպասել: Էլ չեմ ասում, որ լիքը գերմանացի ու հոլանդացի ընկերներ ունեմ, որոնց հետ մտերմությունս տարիների հնություն ունի:

Ինքս ինձ հարց եմ տալիս. նախկինում երբևէ մշակութային շոկ (սահմանումը և փուլերը այստեղ) ապրե՞լ եմ: Ասենք, բավականաչափ երկար չեմ եղել օտար մշակույթի մեջ, որ հասցնեմ մեղրամսի շրջանից դուրս գալ: Մենակ հիշում եմ Իսպանիան, երբ առաջին երկու օրերին իսկապես մշակութային շոկի նման մի բան ապրել եմ, որի հիմնական պատճառը լեզուն էր, ու ինձ համար անակնկալ էր, որ Սևիլյայի բնակիչների մեծ մասն անգլերեն չգիտի: Բայց դա արագ հաղթահարվեց, երբ բոլոր տոմսային հարցերս լուծեցի ու սկսեցի մյուս ուսանողների հետ շրջել:

Մենակ Չեխիայում եմ համեմատաբար երկար մնացել ու ոչ մի մշակութային շոկ չեմ ունեցել: Երևի փոքր եմ եղել, դրանից: Բայց նույնիսկ դպրոցում, որտեղ դասերն անգլերեն էին, իսկ ես լեզուն չգիտեի, ոչ մի վայրկյան վատ չեմ զգացել: Հակառակը՝ վերադառնալիս հետադարձ մշակութային շոկ եմ ունեցել՝ մեկ-երկու տարի (գուցե մինչև հիմա) չկարողանալով հարմարվել մեր իրականությանը:

Հիմա շատ եմ վախենում: Առաջին անգամ է, որ լրիվ ինքնուրույն էսքան երկար ժամանակով մեկնում եմ: Նախորդ ճամփորդություններս բացի կարճատևությունից, տարբերվել են նաև նրանով, որ շատ բաներ նախապես կազմակերպված են եղել կամ ուղղակի կարիք չի եղել դրանց մասին մտածելու (օրինակ՝ կացության թույլտվություն ստանալու):

Մտածում եմ՝ գուցե էսքան ինֆորմացված լինելս կօգնի, որ ավելի շուտ հարմարվեմ: Գուցե մշակութային շոկ որպես այդպիսին ընդհանրապես չունենամ, չգիտեմ: Մի տեսակ ներքուստ զգում եմ, որ հայերի հետ շփումը կօգնի:

Չբռնե՞մ, արտագաղթեմ ԿՄ-ից

Էս վերջին օրերին ԿՄ-ի վիճակն արդեն համբերությանս բաժակը լցրեց: Ախր ինչքա՞ն կարելի ա տանջվել մի քռչոտ գրառում անելու համար: Մտածեցի՝ փասափուսաս հավաքեմ, գնամ մյուս բլոգս, էն էլ էս ԿՄ-ն էնքան ա հաբգրել, որ չի էլ թողնում փասափուսաս հավաքեմ: Հիմա սենց երկու քարի արանքում լռվել եմ: Ախր հեչ չեմ ուզում ԿՄ-ն, շատ էլ որ 8 տարվա հնություն ունի: Ի՞նչ անեմ:

3. Իմ անվերնագիր ու խառը երրորդ օրը

 Ճամփորդություն լինու՞մ է առանց առավոտյան քրուասանի: Չնայած նախաճաշելու սովորություն չունեմ, բայց անկարող եմ դիմանալ սրճարանից ինձ կանչող քրուասանի հոտին: Մինչև Կառլի համալսարան հասնելս կես ժամ ունեմ, ճանապարհը՝ ընդամենը տասը րոպե:

…Իջնում եմ Պրահայի կենտրոնական փողոցով իմ սիրելի սովորական քրուասանի հետ, որը Լոնդոնն է հիշեցնում: Կիսալուսինը: Հիշում եմ նրան ֆրանսերենի դասերից:

Տեսնենք՝ էս անգամ կլինի՞

Շախմատ

Նիցցա: Ընթրում ենք: Կողքս նստած դանիացի պրոֆեսորը հարցնում է.
– Ո՞րն է Հայաստանի ազգային սպորտը:
– Ըըը… Շախմատը:
– Հա՞ որ: Ի՞նչ արդյունքներ ունեք:
– Դե ինքս շախմատով չեմ հետաքրքրվում, բայց գիտեմ, որ շատ լավ արդյունքներ ենք ցուցաբերում:
– Ես գիտեմ, որ ռուսներն են ուժեղ շախմատից… Օրինակ Կասպարովը:
– Ինքն էլ ա հայ:

Ասածս ինչ ա… Էկեք շնորհավորենք մեր շախմատիստներին 🙂 Մյուս անգամ որ սենց հարց տան, ասելու եմ՝ աշխարհի չեմպիոն են մերոնք:

Protected: Խենթերու թագուհին

This content is password protected. To view it please enter your password below:

2.2. Դեպի ընթրիք

 Պետք է միասին ընթրենք: Քանի որ այդ հյուրանոցում չեմ մնում, սպասելու կարիք չեմ տեսնում: Գիտեմ, թե որ ռեստորանում է լինելու ընթրիքը: Հասցեն էլ ունեմ: Ավելին` հստակ պատկերացում ունեմ, թե քաղաքի որ հատվածում է. մի ժամանակ հենց այդ կողմերում եմ դպրոց գնացել, իսկ ավելի ուշ` ապրել:

Ինչպե՞ս եմ գտնում և մինչև ընթրիքը

Այլանդակություն

Էս ո՞վ ա մեր անատոմիկը ԱՌԱՆԺԸՎԻ ներկել տվել: Ուռոդություն ա:

1.2 – 2.1 Առաջին ծանոթություններ. Ռենեն, Լեդի Գագան ու մյուսները

 Կամաց-կամաց հավաքվում են հոգեբույժները: Առաջինը հայի նման մի աղջիկ է, որը, մտածում եմ, ադրբեջանցի է, որովհետև միակ հայը ես էի: Հետո լսում եմ մյուսների հետ ծանոթանալիս, որ հոլանդացի է: Չեմ քաշվում շփվելուց: Զրուցում ենք մի քիչ: Պարզվում է՝ պարսիկ է, բայց վերջին քսանհինգ տարին Հոլանդիայում է ապրում: Թվում է՝ քեզ ձեռ են առնում, երբ մուգ մաշկով, սև մազերով մարդիկ այն հարցին, թե որտեղից են, պատասխանում են Նորվեգիա, Հոլանդիա կամ Միացյալ Թագավորություն: Բայց մյուս կողմից, ինչքան էլ պարսիկ, հնդիկ կամ այլ ծագում ունենան, ի՞նչ պիտի ասեն նման դեպքում, երբ աշխատում են տվյալ երկրի առողջապահական համակարգում: Ո՞վ է հարցնում, թե ծագումով որտեղից են:

Ի՞նչ գիտեն մեր մասին

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me