Protected: Հասոյին հրաժեշտ տալիս

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Պոլիգլոտ ջանիս մեռնեմ

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Տրամիս համապատասխան

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ու՞մ ենք հասկացնում

Շատ երկար կգրեի էսօրվա ցույցի, հանրապետականների լկտի ժպիտների, 71 դավաճանների, մեր կտրված ձայների ու մնացած բաների մասին, բայց ի՞նչ իմաստ ունի…

Էշոտյաններին ու մնացածներին զուր ենք փորձում որևէ բան բացատրել, փաստարկներ բերել: Եթե մեկին պատմում ես լիմոնի վիտամինների մասին, նա երբեք չի կարող պատկերացնել, թե ինչ է դա, մինչև համը չտեսնի: Նույնն էլ լեզուն է: Ինչքան էլ խոսենք դրա կարևորության մասին, Էշոտյանը չի հասկանա, որովհետև երբեք չի ճաշակել այն: Իմաստ կա՞ անընդհատ աղմկել, բացատրել, հասկացնել: Չէ, միևնույն է, տեղ չի հասնելու: Այդուհանդերձ, չեմ հեռանում պայքարողներից, չեմ հանձնվում, չեմ հուսահատվում: Մտքիս թաքուն մի անկյունում համոզված եմ, որ ամեն դեպքում հրաշքներ լինում են… Թե ինչ տեսքով, դա էլ թող Աստված որոշի:

Հ.Գ. Վազգեն Մանուկյանին անիմաստ մեղադրողներին էլ կխնդրեի, որ կարդային Հանրային խորհրդի բաց նամակը, իսկ այստեղ վերջին երկու հարցազրույցները հենց լեզվի թեմայով են:

Protected: Մի տարեկան բժիշկները

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Protected: Իմ կյանքի ամենաերջանիկ օրերից մեկը

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Քաղաքապետարանը խո՞տ ա ուտում

Ո՞վ ինձ կասի՝ ինչո՞վ են մտածում էն մարդիկ, ովքեր պատասխանատու են մեր քաղաքի լուսակիրների, կանգառների անցումների և նման այլ բաների համար:

Հերացու վրա մի անդուր զեբր կա: Ինչու՞ անդուր: Որովհետև թարթող դեղինից բացի ուրիշ լույս չկա, մեքենաներն էլ մեծ արագությամբ գալիս են վերևից ու ներքևից: Եթե անցնող լինի, ուզեն էլ, չեն կարող կանգնել: Բայց դե զեբրը կա, մարդիկ էլ անցնում են: Վերջերս երկու աղջիկ կարծեմ հենց էդտեղով անցնելիս մեքենայի տակ ընկան, մահացան…

Էսօր էլ երթուղայինով իջնում եմ, մեկ էլ տեսնեմ՝ էդ ցնդածները Հերացու ամենաբանուկ մասերից մեկում կանգառի նշան են տնկել: Գժվե՞լ են՝ չեմ հասկանում: Ախր եթե երթուղայինն այդ մասում կանգնի, վերևից եկող մեքենաները չեն հասցնի կանգնել, կխփեն: Մյուս կանգառն էլ հեռու չէ: Ինձ թվում է՝ ոչ ոք չի մեռնի, եթե Կորյունի կամ Նալբանդյանի վրա իջնելուց հետո քամակը շարժի դեպի իր ուզած ուղղությամբ: 

Ախր որ մտածեմ ինչ-որ մեկի բարեկամն ա ամեն օր էդտեղ իջնում, պետք ա իրա համար կանգառ ստեղծեին, էլի ուղեղիս մեջ չի տեղավորվում. ինչ-որ մեկերի բարեկամները երթուղային չեն նստում:

Protected: Մի քիչ ֆրանսերենից

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Մի քիչ ուրախանանք

Բժիշկներ ջան, կոլեգաներ ջան, էսօր բժիշկների միջազգային օրն ա: Հիշում եմ՝ անցյալ տարի էս օրը դեռ ինձ չէր վերաբերում, որովհետև մինչև բժիշկ դառնալս դեռ երկու օր կար: Հիմա արդեն սաղիս շնորհավոր:

Մեր նորավարտներին էլ շնորհավոր. իմ ընկերներից Աննան, Մերին ու Անին արդեն հասցրել են մեր շարքերը համալրել: Մյուսներից դեռ տեղեկություններ չունեմ:

Տրամս էնքան բարձր ա, որ կախվել եմ :D

Նկարի հեղինակ՝  

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me