Աչքս լույս…

Պարզվում ա՝ մենք էլ էինք էսօր դասի: Ինչու՞ ոչինչ չգիտենք: Մեյլի հասցեներ հավաքելն էլ ձև ա, չէ՞: Որ ասեն մեյլով էլ ենք կապվում:

Ամառը վերջանում է, իսկ ես պատրա՞ստ եմ սեպտեմբերին

Վաղն էլ ու վերջ: Ու ես կվերադառնամ իմ՝ արդեն վեց տարի սովորական դարձած կյանքին, որն այս տարի, մեղմ ասած, մի քիչ ուրիշ է լինելու: Կհարցնեք՝ եթե ուրիշ է, էլ ի՞նչ արդեն սովորական դարձած կյանք: Բացատրեմ: Երբ վեց տարի առաջ առաջին անգամ մայրս խնամքով խալաթս ծալեց, դրեց պայուսակիս մեջ, ես հասկացա, որ այսուհետ այն ինձ հետ է լինելու միշտ: Մինչև կյանքիս վերջ: Ու իմ վեց տարվա սովորական դարձած կյանքն առաջին հերթին խալաթով կյանքն է:

Հիմա մի քիչ ուրիշ, որովհետև ի տարբերություն նախորդ տարիների, այլևս խմբեցիներիս դեմքերը չեմ տեսնելու, այլևս դասերի երկար ու ձիգ ժամերը միասին չեն անցնելու, միասին սուրճ չենք խմելու երբեմն անվերջ թվացող դասամիջոցների ընթացքում: Բայց իմ սիրելի ընկերները՝ թե’ մեր կուրսից, թե’ ցածրերից միշտ էլ կան, ու պիտի յուրաքանչյուրս մեր դարդուցավից հետո վազենք համալսարան, «Լիստիկում» միասին ճաշենք, զավզակենք, ամեն մեկս խոսենք մեր օրդինատուրայից, դասերից: Ինչպիսի˜ մեծ անհամբերությամբ եմ սպասում այդ պահերին:

Իսկ ամառս անցնում է: Մինչև ապրիլ կմոռանամ այդ մասին, բայց հենց նորից սկսեն օրերը տաքանալ, կերազեմ, որ ամառ լինի, արձակուրդ: Իսկ ամառս չքնաղ էր: Հունիսն ու օգոստոսն էլի համալսարանական կյանքով էին լցված, ամբողջ օրը մերոնց հետ էի: Օգոստոսին ոնց որ մի քիչ արձակուրդ վերցրի. իսկապես հանգստանալ էր պետք համալսարանից: Բայց հասցրի այդ ընթացքում այնպես կարոտել, որ ամբողջ կիսամյակն էլ հերիք չի անելու կարոտս առնելու համար:

Բայց ի˜նչ ամառ էր: Առանց ձանձրույթի, առանց ժամանակ սպանելու, առանց հոգնելու: Ու մի ակնթարթում թռավ: Միայն վերջին օրերին էի շատ քիչ տնից դուրս գալիս, բայց չորս պատերի մեջ մնալու պահանջ էի զգում, այն էլ հաճախ մի զանգը բավական էր լինում, որ ես արագ-արագ կարգի բերեի ինձ ու հայտնվեի այնտեղ, որտեղ կանչել էին ընկերներս… Բազմաթիվ, բազմապիսի ընկերներս, որոնց բոլորին էլ այնքա˜ն շատ եմ սիրում: 

Ամեն ինչի հետ սա ոնց որ մի նոր սկիզբ լինի: Հիշում եմ Օհանյանի խոսքերը. «Վայելեք վեցերորդ կուրսը, որովհետև հիմա ամեն ինչ եք: Իսկ երբ ավարտեք, կդառնաք ոչինչ»: Հիշում եմ, թե ինչպես էինք քթներս ցցած ման գալիս, հենց մեկն էնպես չէր պահում իրեն համալսարանում, կռիվ-ղալմաղալ էինք անում: Մեզ ի˜նչ դեմքեր էինք զգում: Հիմա ավարտել ենք ու առաջին կուրսի հասարակ օրդինատորներ ենք: Հիմա արդեն ոչինչ ենք: Պիտի վաղը գնամ խալաթ գնելու: Ու մեկը չէ: Երկու-երեք հատ: Ամեն ինչ սկսվում է նորից: Ուսանողական խալաթներս պիտի ծալվեն, հայտնվեն չօգտագործվող իրերի պահարանում, որ դրանք հանեմ հետագայում միայն խիստ անհրաժեշտության դեպքում: Ուսանողական խալաթներս մաշվել էին, գունազրկվել: Իսկ վերջին կիսամյակում այնքան էինք տարված պետական քննություններով, որ դասերին նստում էինք «էնքան որ խալաթով»: Ձեռքներիս ճար լիներ, էդ էլ մեզ հետ ման չէինք տա: Իսկ հիմա ինձ բժշկի խալաթ է պետք, ոչ թե ուսանողի:

Վաղը մեր «պստիկներն» արդեն դասի են: Դժգոհում են, որ մի օր շատ թույլ չտվեցին հանգստանալ: Էրեխեք ջան, մի հատ ուշադիր ինձ լսեք: Եթե վաղը դասի չլինեիք, պիտի մի հատ անկապ դեկտեմբերի 28-ի համար վեր կենայիք, շաբաթ-կիրակիից հետո դասի գայիք: Իսկ էսպես 25-ին կվերջացնեք: Մի՞թե լավ չէ: Դե մենք էլ… Մեր դասացուցակում գրված է մինչև հունվարի 23: Չգիտեմ՝ ինչ կլինի:

Մի տեսակ վախ կա մեջս: Բոլոր դեպքերում՝ նոր միջավայր եմ գնում: Ու գուցե այս վախն ավելին է, քան առաջին կուրսից առաջ: Դրան ավելացնենք անվստահություն: Բայց ես անհամբեր եմ: Վերջապես մոտենում է 2009-ի սեպտեմբերի 1-ը, որին այդքա˜ն սպասում էի:

Երազելիս զգույշ եղիր. դրանք կարող են իրականանալ

Չգիտեմ՝ ով է ասել. հայտնի մե՞կը, թե՞ իմ ընկերներից, բայց մեջը ճշմարտություն կա:

Հաճախ քեզ ազատություն ես տալիս, ինչի մասին ուզում, երազում ես, մեկ էլ մի օր դրանցից մեկն իրականություն է դառնում, ու ամեն ինչ, մեղմ ասած, այնպես չէ, ինչպես պատկերացնում էիր: Ու տհաճությունը քեզ չի լքում երկար ժամանակ:

Կան երազանքներ, որոնք գեղեցիկ են հենց այդպես՝ միայն որպես երազանք: Իրականանալիս դառնում են գորշ, սովորական ու անհետաքրքիր:

Ուուֆ… Դա ինձ չի խանգարելու երազել: Թող բոլոր երազանքներս իրականանան, թող դրանք ինձ համար սովորական լինեն, սովորականից էլ տհաճ: Միայն թե իրականանան:

Սպամերի մասին

Կարդալով  -ի գրառումը, հասկացա, որ միակ մարդը չեմ, որ ներվայնացուցիչ սպամ է ստանում: Մինչև հիմա չէի ալարում, հատ-հատ ջնջում էի: Էրեկ որոշեցի՝ որը գա, հերթով unsubscribe լինեմ, չնայած ե՞րբ եմ subscribe էղել որ: Մի խոսքով, առաջին «զոհս» LouysWorld-ն էր, ախորժակով ապաբաժանորդագրվեցի, որպես հիմնավորում էլ չորով գրեցի, որ ոչ ոք չէր խնդրել, որ իմ հասցեին նամակներ ուղարկեն: Մեկ էլ էսօր էլի եմ նամակ ստանում իրանցից: Քիչ էր մնում՝ ինֆարկտ ստանայի: Տեսնեմ՝ հաջող են անում: Հույս ունեմ՝ էդ հաջողն իրանց վերջին մեյլն ա:

Բայց մեկ էլ Վիվայի սպամն ա ներվերիս վրա ազդում: SMS եմ ստանում, փողոցի մեջտեղում պայուսակս քչփորում եմ, որ հեռախոսս գտնեմ, հանում եմ, տեսնեմ՝ էս ինչ խանութում եսիմինչ զեղչեր են: Ափսո˜ս հեռախոսը "Bulk Mail" պապկա չունի: Բայց մի որ ներվայնանալու եմ, գնամ, ասեմ՝ հերիք էղավ, բոլ էղավ: Իրանք ինձ կհասկանան. լավ են սպասարկում:

Ստեղծագործող ընկերներիս

Protected: – Ո՞նց, դու Բյուրակնին չե՞ս ճանաչում

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Ո՞վ է այս բանաստեղծության հեղինակը

Այստեղ տեղադրում եմ մի բանաստեղծությունից հատված: Քոմենթներում, խնդրում եմ, ասեք, թե ձեր կարծիքով՝ ով է հեղինակը: Խնդրում եմ՝ դաղալություն չանեք, փնտրող համակարգերից չօգտվեք, այլ գրեք ձեր կարծիքը: Ինձ շատ հետաքրքիր է: Քոմենթներն առայժմ սքրին եմ անում:

Երկիր իմ, դեղին ժանիքդ փտած
արդեն կոկորդիս մեջ է մխրճվում,
սեղմիր կամ հանիր, հերիք թպրտամ
ասեղով գամված թիթեռի հանգույն։

Խմբագրում: Բանաստեղծությունը կարող եք կարդալ այստեղ, հետևաբար կիմանաք նաև, թե ով է հեղինակը:

Գլուխ 12. Աշտարակի գագաթից՝ զանգերի տակ


Նման բան ես չզգացի, երբ բարձրացա Լայպցիգի չգիտեմ որ եկեղեցու աշտարակը: Նույնիսկ Փարիզի Աստվածամոր տաճարի վերևում, երբ այնքա˜ն մոտ էի ֆիլմի հրեշիկներին և անգամ կարողացա նկարվել նրանց հետ, նույն զգացողությունը չարթնացավ իմ մեջ:

Լիքը նկար, քիչ տեքստ

Գլուխ 11. Սևիլյան քրտնած մտքեր

Շարունակում եմ: Ինձ կներեք, բայց Իսպանիան մինչև չվերջացնեմ, էս իմ թարմ ու համով ճամփորդությանը չեն անցնի:Նորից կրկնում եմ, որ սա 2008-ի պատմություն է, և այստեղ հիշատակվող "այսօրը" վերաբերում է մեկ տարի առաջվան:

It seems to me that I will always be happy in the place where I am not.
Il me semble que je serais toujours bien là o`u je ne suis pas.
"City of Glass", Paul Auster

Այս պահի մասին երազում էի դեռ անցյալ տարվա աշնանից, երբ կարդում էի Հեմինգուեյի "A Moveable Feast"-ը: Ի՞նչ պահ է դա + նկարներ

Writer’s Block: Kindness of Strangers

Կուզեի այս հարցին ուրիշներն էլ պատասխանեին: Անգլերեն չիմացողների համար. անծանոթին ոսկրածուծ կամ երիկամ կտայի՞ք:

Ոսկրածուծ միանշանակ կտայի: Ընդ որում, հինգ տարի առաջ արյան նմուշ եմ հանձնել, որ եթե ոսկրածուծի կարիք ունեցողն ու ես գենետիկ համատեղելիություն ունենանք, ինձ գտնեն, կանչեն ոսկրածուծ տալու: Ոսկրածուծս կտայի՝ հասկանալով, որ ինձ համար դա գրեթե անվնաս է, մինչդեռ կարող է մի ամբողջ կյանք փրկել:

Ինչ վերաբերում է երիկամին, մի քիչ տատանվում եմ: Բացատրեմ ինչու: Մեր ընտանիքում երիկամների խնդիրներն անպակաս են: Չի բացառվում, որ ես էլ ապագայում որևէ երիկամային հիվանդություն կպցնեմ (եթե դեռ չունեմ): Դրա համար մի քիչ էգոիստաբար եմ մոտենում այս հարցին. եթե ուրիշին տամ, բա որ ի՞նձ պետք գա:

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me