Ջանի՛կս, շուտով քեզ կայցելեմ: Պատահականությունը մեր օգտին չի աշխատում, որ մենք նույն ժամին նույն տեղում հայտնվենք: Իսկ ես դեռ հիշում եմ այն անձրևոտ օրը և կիսատ մնացած խոսակցությունը: Գուցե երկուշաբթի օրը տանից շուտ դուրս գամ, թեկուզ աշունն արդեն հետևում է: Նկատի ունեմ՝ իմ սիրած աշունը: Գիտեմ, որ ամաչկոտությունը երկուսիս էլ ոչինչ չի տա, և մենք փոխադարձ գովասանքներից բացի հաստատ ասելիք ունենք իրար:

Վերջերս շատ եմ փորփրում այն անցած-գնացած օրերը, ու թեկուզ ես դրանք վաղուց եմ արձանագրել, որ ոչ մի բառ չմոռանամ, անընդհատ նորանոր մանրամասներ եմ հայտնաբերում: Ջանի՛կ, էն ժամանակ էլ էր աշուն: Դու դրա մասին շատ լավ գիտես, ու կարծում եմ, քեզ համար պակաս կարևոր չէին էդ օրերը: Բայց էն ժամանակ տերևները դեղին էին ու թարմ: Հասել էի նրան, որ քո «հայացքի մեջ անասելի համակրանք էի զգում իմ նկատմամբ»: Հետո էլ կասես, թե հետս համաձայն չես: Դեպքերի ընթացքը ցույց տվեց, որ ես չէի սխալվում: Դու երևի չես էլ պատկերացնում, որ հիմա մարդկանց հայացքներն ինձ համար հսկայական պարիսպներն են, որոնց հետևում չգիտեմ, թե ինչ կա թաքնված: Դա լավագույն դեպքում: Ավելի հաճախ սխալ եմ հասկանում, և հետևանքները հաստատ գոհացուցիչ չեն լինում: Եթե դու ինձ տեսնեիր նման իրավիճակներում, հաստատ ինձնով չէիր հպարտանա:

Իսկ հիմա տերևները չորացել են, բայց ես չեմ ուզում, որ ինձ փշրանքներ մնան: Ես նորից թարմություն եմ ուզում: Դրա համար մի խելագարություն եմ անելու: Մյուս տարի: Եթե իմանաս, կծիծաղես, չես հասկանա: Իսկ ես երեկ օրդինատորների դասացուցակն եմ կարդացել:

Գործընկերուհիդ պատմած կլինի իմ մասին: Բնութագիրս երևի ուղեղում չէր տեղավորվում: Այ էդ մի բանն էն ժամանակ չէի հասկանում: Ռուսերենիցս էր: Երբ վերջերս նորից աչքի անցկացրի, հասկացա, թե ինչու ինձ խնդրեց, որ սպասեմ, իսկ երկրորդ անգամ բնութագիրս կարդալուց հետո բազմիմաստ բացականչեց. «Օ՜»: Ես էլ կցնցվեի, եթե նման խոսքեր կարդայի դիմացս կանգնած 18 տարեկան աղջնակի մասին: Իսկ հիմա քմծիծաղում եմ. ախր դեմք եմ է, դե՜մք: Ո՜նց ժամանակին չէի հասցնում:

Ամենազզվելին այն է, որ եթե նույնիսկ ես անձամբ սա քեզ տամ, կմտածես, թե սխալ հասցեով է ուղարկված:

Գրկել եմ Տաթևի նվիրած շնիկը, ու մենք միասին ենք արտասվում: Քիթ վաղուց արդեն չունի. վերանորոգումներից մեկի ժամանակ կորել է, իսկ աչքերի կեսը ջնջվել է, բայց շնիկս ժպտում է ինձ:

Մենք իրար գրկած շարժվում ենք առաջ, կորում աշնան մթի մեջ: Գիշերանոցս թաց է, ձեռքերս սառել են, բայց շնիկիս անկենդան մարմինն ինձ տաքացնում է: Եվ ես բռնել եմ լուսնի սառած շողերը, քաշում եմ դեպի ինձ: Շնիկը թեք հայացքը գցել է աստղազարդ երկնքին, ուզում է բարձրանալ:

Մենք միասին առաջ ենք գնում մթության մեջ, և ոչ ոք չկա: Թե հանկարծ ճնճղուկներ պատահեն, չեն զլանա, շնիկիս վրա մի փետուր կշպրտեն: Բայց նա խելացի է, հանգիստ կժպտա ու առաջ կգնա: Եվ մենք միասին կքայլենք դեպի առավոտ, որտեղ սառած լուսին ու կեղտոտ խավար չկա: Եվ մենք միասին կմաքրենք գիշերը մեր աչքերից:

Պապիկս ներս մտավ ծրարը ձեռքին: Հասկացա, որ նամակ է: Ընդհանրապես, այս հսկայական տան մեջ ես միակն եմ, որ փոստով անձնական նամակներ է ստանում: Դրա համար առանց երկար-բարակ մտածելու ծրարը վերցրի ձեռքից: Մեծությունից կարելի էր ենթադրել, որ մեջը բացիկ էլ կար: Երևի իմ նամակագրական ընկերներից մեկը ծնունդս հիշել էր: Բայց ես կարիք չունեի կարդալու, թե ինչ էր գրված ծրարի վրա. ձեռագրից անմիջապես ճանաչեցի Տաթևին:

Երկար նայում էի բացիկին ու տխուր ժպտում: Ռուսերեն բազմազան շնորհավորանքների կողքին ինձ ծանոթ ձեռագրով գրված էր. «Շնորհավոր տարեդարձդ! Շա՜տ-շա՜տ սիրում եմ ու կարոտում: Սիրով՝ Տաթև»:

Արդեն երեք տարի կլինի, ինչ նրանից նամակ չեմ ստացել: Մեր շփումը եթերային է, միայն հիշում ենք միմյանց, գիտենք, որ կանք: Երբեմն էլ Ցիալի միջոցով իրար բարևներ ենք փոխանցում կամ ծննդյան օրերին sms-ներ գրում: Եվ միայն այդքանը…

Հիմա արդեն կարող եմ ասել, որ ծննդյանս օրն ամբողջական դարձավ, այն դատարկ անկյունը լցվեց: Այն ժամանակ չէի կարողանում բացատրել, թե ինչն է պակասում: Իսկ այսօր, երբ աստղիկներով ու ծաղկեփնջով փոքրիկ աղջկա պատկերով բացիկը ձեռքիս մեջ է, կարողանում եմ վերջակետ դնել 22-րդ տարեդարձիս ու մտովի տեղափոխվում եմ 2004 թվի աշուն… Աստվա՛ծ իմ, այդ նույն երեք ամիսների ընթացքում որքա՜ն շատ բան է պատահել:

Հիշում եմ, թե որքան հետաքրքիր էր Տաթևի հետ հեռվից հեռու խաղալը: Ես նրան հանելուկներ էի առաջարկում, իսկ նա լուծում էր. խելացի էր, եռանդուն էր: Մեր առաջին հանդիպումն է տպավորվել, երբ անատոմիկի մոտից վերցրի նրան, տաքսի նստեցրի, և միասին գնացինք Նորքի հոգեբուժարան՝ հոգեբանության դասի: Հետո քայլեցինք աշնանային ճանապարհով, տուն գնացինք: Նա ուզում էր հոգեբան դառնալ, բայց երևի չստացվեց:

Իսկ փչացած ծննդյանս օրը, երբ մի կերպ փորձում էի ուրախանալ, մի աղջիկ հայտնվեց՝ ձեռքին փուչիկներ և հսկայական տուփ: Շուտ հեռացավ: Աչքերս փայլեցին: Ուզում էի հավատալ, որ խմբեցիներս են զղջացել, նվեր ուղարկել… Բայց չէ՛, Տաթևից էր: Պարզվում է ՝ նա բակում թաքնվել էր, մինչ քույրը տուփն ու փուչիկները տեղ կհասցներ ու արագ կհեռանար:

Իսկ տուփի մեջ մի մեծ շուն էր: Ես պարբերաբար իմ հին խաղալիքները դեն եմ նետում կամ էլ ծայրահեղ դեպքում լցնում տոպրակի մեջ ու պահում, բայց այս մեկից, ինչքան էլ քրքրված ու կեղտոտ լինի, համառորեն չեմ հրաժարվում: Ամառները լվանում եմ, ականջներով ամրացնում պարանին, որ չորանա:

Եվ այս տարվա ծննդյանս խնջույքին, երբ մեր կուրսի աղջիկների հետ ուսանողական հին ժամանակների նկարներն էինք նայում, և երբ փոքրիկ Սաթենիկն էլ փորձում էր ալբոմի մեջ իրեն գտնել, ընդհանրապես մոռացավ զանազան գունավոր նկարների մասին, երբ տեսավ ձայնասկավառակների պահարանի վրա տեղադրված շանը: Վերցրեց այն, որը նրա բոյին կլիներ, սկսեց շրջել հյուրասենյակով մեկ՝ ասելով.
– Հա՛ֆ, հա՛ֆ:
Հետո դրեց գետնին, համոզեց, որ նկարենք…

Տաթևի նվիրած շունը հիմա նստած է հյուրասենյակի աթոռներից մեկի վրա ու թեք հայացքը գցել է պահարանին:

Մի ծննդյան օրվա պատմություն

Այդ առավոտ շատ հեշտ արթնացա: Ճիշտ է՝ գիշերը լավ չէի քնել, որովհետև նախ համակարգչից չէի կարողանում հեռանալ օդնոկլասնիկիով և Ակումբում ստացվող շնորհավորանքների պատճառով, հետո էլ նույնիսկ պառկած ժամանակ ամբողջ գիշեր զանգեր ու հաղորդագրություններ էին գալիս: Իսկ ինձ համար կարևոր օր էր լինելու: Եվ պատճառը միայն ծննդյանս օրը չէր…

Նորքում աշուն էր, թաց աշուն: Զարմանալիորեն խմբեցիներիցս շատերն էին հիշում ծննդյանս օրվա մասին: Միայն տղաներից երեքն էին մոռացել: Զարմանալիորեն չափից դուրս ջերմ շնորհավորեցին: Իսկ Նարինեն նույնիսկ չէր զլացել, գիշերը հաղորդագրություն էր ուղարկել: Մարիայի մասին չեմ ասում. նա դեռ երեք շաբաթ առաջվանից էր ամեն օր հիշեցնում, թե այսքան օր է մնացել:

Այդ օրը հարցում ունեինք: Ես բավական լավ պատրաստվել էի, բայց որ ասեմ՝ գերազանց, սուտ կլինի: Անկեղծ ասած, ժամանակ էլ չէր եղել. տարված էի էֆթանազիային նվիրված կոնֆերանսի պատրաստություններով:

Իսկ հարցումը զզվելի էր. լավ էր, որ շատ չէի տանջվել: Միևնույն է, լավ պարապածներն էլ առանձնապես չէին կարողանում թեստերը հաղթահարել: Ընթացքում դասախոսը ջղայնացավ վրաս: Ասում էր՝ շատ եմ խոսում: Կասկածում էր գիտելիքներիս վրա: Մի պահ էնքան ներվայնացա, որ ուզում էի աշխատանքս կիսատ թողնել, դուրս գալ: Եվ ես միակ ներվայնացողը չէի…

Իսկ կոնֆերանսն ուրիշ պատմություն էր: Դեռ չսկսած բազմաթիվ անծանոթ մարդիկ էին մոտենում, բարևում: Ես զարմացած էի: Ցույց չէի տալիս, որ չեմ ճանաչում, բայց մտքիս մեջ Ակումբի՝ հայտնի դառնալու մասին թեման էի հիշում: Այդ ե՞ս էի, այսքան շու՞տ, ո՞ր մեղքիս համար են բոլորն ինձ ճանաչում:

Եթե դա ելույթիցս հետո լիներ, էլի ինչ-որ բան հասկանալի կլիներ…

Ինձնից առաջ զեկուցած իրավաբանը չափից դուրս ձանձրալի և անհասկանալի էր: Էլ չեմ ասում, որ բավական երկար տևեց: Իսկ ես դիտմամբ աշխատանքս բավական կարճ էի պատրաստել. 6-7 րոպեն չանցնող, չնայած մեզ 10 էին տրամադրել: Գիտեմ, որ մարդիկ չեն սիրում երկար լսել:

Եկավ իմ հերթը: Զարմանալի բան. սովորականի պես անհանգստությունից շունչս չէր կտրվում: Ես մի քիչ կատաղել էի մինչև կոնֆերանսի սկիզբը իրավաբանների զանազան արտահայտություններ լսելուց հետո: Կարծես ամբիոնին մոտեցել էի հենց նրանց պատասխանելու համար:

Զեկուցումիցս հետո հարցախեղդ արեցին ինձ: Իսկ ես, ի տարբերություն, իմ նախորդ ելույթների, չափից դուրս ինքնավստահ կերպով պատասխանում էի բոլոր հարցերին: Եվ յուրաքանչյուրից հետո դահլիճը թնդում էր ծափերից: Երբ տեղս նստեցի, տեսա Աիդայի ու Լուիզայի դեպի վեր ուղղված բութ մատները: Հետո Մարիան ասաց. «10-ով 0 արեցիր»: Իսկ բանավեճի ավարտից հետո տարբեր մարդիկ էին ինձ մոտենում, շնորհակալություն հայտնում, շնորհավորում: Իսկ Գասպարյանն ու Աղաջանովն ուղղակի ձեռք սեղմեցին: Փիլիսոփայության ամբիոնից էլ մի երիտասարդ դասախոսի հետ ծանոթացա: Երեկոյան էլ Նարեկը գրեց. «Շնորհակալ եմ իդեալական զեկուցման համար»:

Շվարել էի: Անկեղծորեն նման հաջողության չէի սպասում: Ինձ թվում էր՝ իրավաբանների սուր լեզուն սպանելու է ինձ: Թվում էր՝ հարցերով նվաստացնելու են: Կարծում էի՝ ինքս ինձնից ահավոր դժգոհ եմ լինելու, անընդհատ հիշելու եմ, թե որ մասում ինչ սխալ եմ թույլ տվել: Անկեղծ ասած, նույնիսկ եթե էս բոլոր գնահատականները չլինեին, ես ինձնից դժգոհ չէի: Ճիշտ է՝ կային տեղեր, որ մտածում էի՝ կարելի էր մի քիչ ուրիշ կերպ կազմակերպել, բայց դրանք տրամադրությունս չէին գցում: Հիշում եմ՝ մայիսի կոնֆերանսից հետո որքան ընկճված էի, չնայած շատերը գտնում էին, որ իմ աշխատանքը լավագույններից էր:

Ու ստացա վկայագիրս. «24 հոկտեմբերի 2008 թիվ»: Մի՞թե իմ ծննդյան օրն էր: Այնքա՜ն էր օտարացել ինձնից, այնքա՜ն սովորական օր դարձել, սակայն ոչ սովորական լրիվ ուրիշ իմաստով:

Երեկոյան՝ մի երկու ժամ թեյարանում, իսկ հետո՝ տուն: Մենակ էի: Ճամփին աչքերս լցվեցին: Չէ՛, չէի զգում, որ դա իմ օրն է: Տանը մարդ չկար: Նստեցի կոմպի մոտ: Իրար հետևից պատասխանում էի ստացված բոլոր շնորհավորանքներին ու… արտասվում: Հայրս դեռ չէր զանգել: Մի՞թե մոռացել էր: Չէ՛, հնարավոր չէր. մինչև օրվա վերջ անպայման հեռախոսս կզնգա: Ընթացքում տատիկս զանգեց:
– Բու՛բ ջան, չէի ուզում ծննդյանդ օրով տրամադրությունդ փչացնել, բայց պիտի ասեմ…
– Ի՞նչ ա էղել:
– Փորձանք է պատահել:
– Ի՞նչ փորձանք:
– Մի րոպե, զանգ է գալիս…

Ես ասեղների վրա եմ: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ:
Զանգահարում է ավելի ուշ:
– Փորձանք է պատահել:
– Ի՞նչ փորձանք:
– Նորից զանգ է գալիս:
– Ասա՛՝ ինչ ա էղել, նոր դիր,- արդեն գոռում եմ:
– Հերդ հիվանդանոցում է:

Ես նորից պատեպատ եմ խփվում: Ուզում եմ գնալ մոտը: Քիչ անց նորից զանգում է.
– Հերդ էր: Երիկամի քար են հայտնաբերել մոտը:

Իսկ հաջորդ օրը, երբ պետք է կուրսեցիներս ու ազգականներս գային, հայրս էլ եկավ: Ուրախ էի: Բայց մի տեսակ անկապ էր ամեն ինչ: Բոլորը շուտ գնացին: Ես էլ վազեցի Ակումբի հանդիպման: Նորից նույն օտարության զգացումն էր: Չուկն ու Սասունը չլինեին, ընդհանրապես թողնելու էի, փախչեի:

Եկա տուն: Դատարկություն: Այս տարվա ծննդյանս օրը չտվեց այն, ինչին սպասում էի: Իսկ ի՞նչ էի ուզում: Ես հատուկ բոլորին միասին կանչեցի, որ ժամանակ խնայեմ: Ժամանա՞կ… Էսօր ամբողջ օրը քնել եմ: Չէ՛, անկապ էր: Երևի մեծացել եմ, պահաջներս լրջացել են:

Ինֆեկցիոնի գիրքը ծնկներիս, ու ես չեմ կարողանում դաս կարդալ: Զզվելի լարվածություն, սրտխփոց: Վալիդոլի հաբը՝ լեզվիս տակ: Ոչինչ, ոչինչ չի ստացվում: Ընդամենը չորս օր է մնացել կոնֆերանսին, իսկ ես նյութիս կեսն էլ չեմ պատրաստել, էլ չեմ խոսում պրեզենտացիայի մասին: Մյուս կողմից, Ազգանումն է զանգել ու նորից թարգմանություններ պահանջում: Դասերս: Թերթը: Չգիտեմ՝ որ կողմ վազեմ, ինչ անեմ, որ հասցնեմ: Մեկը չկա, որ ասի. «Բյու՛ր, հանգստացիր»: Այնտեղ վերադառնալ չեմ ուզում, որովհետև գիտեմ՝ ինձ մեղադրելու են: Արդյունքում այս ամենին ավելանալու է զայրույթ, լքված, չընդունված լինելու զգացողություն: Իսկ մայրս զզվել է իմ նվնվոցներից: Ուզում եմ փախչել, պոկվել այս բոլոր վերջնաժամկետներից, մոռանալ, որ բազմաթիվ պարտականություններ ունեմ, որ դրանք ինքս եմ վզիս փաթաթել… Ախր առանց էս սեղմոցների կյանքն անհետաքրքիր ու միօրինակ կլիներ: Բյու՛ր, հանգստացիր…

Աստվա՛ծ…

Իսկ այդ ծիծաղն այնքա՜ն հեռու է թվում: Միայն արձագանքներն ես լսում: Ականջներդ փակում ես, գլուխդ բռնում ու ինչքան ուժ ունես՝ փախչում: Ասես ինչ-որ մեկը հետևում է քեզ: Զուր ես քեզ կոտորում. փախչելու կարիք չկա, որովհետև չեն տեսնում: Ուզում ես՝ կարող ես սրա քիթը քաշել, նրա աչքը հանել, մյուսին գարեջրով լողացնել. միևնույն է, ոչինչ չի զգա: Ավելին՝ քիթը չի ցավի, աչքը դուրս չի գա, գարեջուրն էլ տեղում կմնա:

Երբ դուրս գաս մաքուր օդին, հայտնվես բաց երկնքի տակ, որը թեև գիշերային է ու սև, բայց դու կանաչ ես տեսնում, քայլերդ կդանդաղեն. էլ ոչ ոք չի հասնի քո հետևից: Այստեղ առավելություն ունես. նաև թռչել գիտես, և երբ գետնից պոկվես, հետևիցդ վազողը շվարած կանգ կառնի ու վերև կնայի: Գոհունակությամբ կժպտաս, որպես հրաժեշտ արցունքներով թաթախված թաշկինակդ վար կնետես: Բայց այն կմնա քո ձեռքում, իսկ ներքևում ոչ ոք չկա, և եթե նույնիսկ լիներ, չէր տեսնի:

Այդ ժամանակ միայն սարսափով կնկատես. դու մեռած ես:

Protected:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Լեզուները

Լեզու սովորելը նման է թափթփված թղթեր կուտակելուն: Հետո, երբ ինչ-որ բանի հասնում ես, գտնում ես լեզվի կոնկրետ օգտագործման ձևը, թղթերդ սիրուն դասավորում ես դարակների մեջ, որ պետք եղած ժամանակ օգտագործես: Եվ սիրուն դասավորված լեզուները երբեք չես խառնում, մեկը մյուսի տեղը չես բանացնում: Իսկ թափթփված լեզուներն իրար խառնում են:

Ես իմ ուղեղում հայերենի սիրուն դարակ ունեմ: Վրան մեծ-մեծ տառերով գրված է «Հայերեն»: Ամենամեծն է, ամենահասանելին, ամենակիրառելին: Բացում եմ այն, երբ խոսում եմ իմ երկրում (նույնիսկ օտարների հետ Հայաստանում չեմ կարողանում ուրիշ լեզվով խոսել), երբ գրում եմ, երբ կարդում եմ համապատասխան գրքեր, երբ աղոթում եմ:

Մի ուրիշ լավ դարակ էլ ունեմ: Այնտեղ անգլերենն է: Ճիշտ հայերենի կողքն է, բայց բացում եմ միայն կարդալիս, մեկ-մեկ գրելիս, օտար երկրներում օտարերկրացիների հետ խոսելիս: Բայց մեկ-մեկ էլ քամին խփում է, հայերենի դարակը փակվում է, և ես սկսում եմ մտքիս մեջ անգլերեն արտահայտությունները բառացի թարգմանել, ու խոսքս ոչ ոք չի հասկանում:

Պատկերացնու՞մ եք, նույնիսկ ռուսերենի դարակ ունեմ: Հա՛, փոքրիկ է շատ, բայց կոկիկ է, հավաքված: Խառը թղթեր չկան: Օգտագործում եմ դաս սովորելիս, մեկ-մեկ որոշ ուրիշ բաներ կարդալիս, իսկ խոսելիս մի կերպ եմ բացում:

Լատիներենի դարակս շատ ավելի փոքր է: Բացվում է մյուս լեզուներին զուգահեռ, որ կարողանամ արանքներում լատիներեն տերմիններ կամ արտահայտություններ մտցնել:

Չեխերենի դարակս կոտրել եմ, պարունակությունը ցրիվ տվել: Դրա համար մեկ-մեկ որոշ բաներ ռուսերենի դարակից եմ հանում: Իսկ պարսկերենի դարակս կորցրել եմ:

Իսկ ֆրանսերենի և իսպաներենի դարակներ դեռ չունեմ: Թղթերս խառնվել են իրար: Երբ իսպաներենի դասերին որևէ բան եմ ուզում ասել, մեկ էլ ֆրանսերեն բառերն են ներխուժում, ու շիլաշփոթ է դառնում: Բայց մեր խմբում կան մարդիկ, որոնք դեռ անգլերենը չեն դասավորել: Ասում են՝ զրոյից նոր լեզու սկսելն ավելի հեշտ է, քան անգլերենը լավացնելը, իսկ ես համաձայն չեմ: Ինչքան լավ լեզուներդ դասավորված լինեն դարակներում, այնքան հեշտ նորը կսկսես: Իսկ ես չգիտեմ՝ ֆրանսերենի հետ ինչ անեմ:

Էլի էդ ծեծված աշունը

Նորից ուրբաթ, նորից աշուն: Եվ ես համալսարանից տուն եմ գնում: Կարծես ամեն ինչ նույնն է: Բայց չէ, փողոցը քանդած է, և աշնան գեղեցիկ պատկերին փոխարինելու են գալիս կեղտն ու փոշին: Մի քանի քայլ էլ եմ անում, և շինարարությունը հետևում է մնում: Իսկ առջևում միայն ու միայն աշունն է: Տարիներ են անցել, բայց պատկերը չի փոխվել. նույն չորացած տերևներն են մայթի վրա ու փողոցի եզրերին: Ընդամենը տասը րոպեից տանը կլինեմ, բայց պայուսակս ծանր է, հոգնած եմ: Շաբաթվա վերջ է, և աշխատանքային օրերի ողջ ծանրությունն արդեն զգում եմ: Այսօրվա և վաղուցվա ուրբաթների միջև մի տարբերություն կա միայն. վերադառնում եմ ինձնից գոհ, առանց հերթական հարվածը ստանալու, առանց վիրավորվելու և մտքիս մեջ ասում եմ. «Լավ շաբաթ էր»:

Ո՞վ կմտածեր, որ այսքան տարի անց, երբ մոտ ենք վերջակետին, ամեն ինչ հարթվելու է, մոռացվելու… Այն աստիճանի, որ ես նույնիսկ նրանց մեր տուն հրավիրելու ցանկություն ունեցա:

Իսկ տանն արդեն կարող եմ հանգիստ շունչ քաշել: Ճիշտ է՝ անելիքներս շատ են շաբաթ-կիրակի, բայց նույնը չէ, ինչ մյուս օրերին, երբ անգամ հաց ուտելու ժամանակ չէի ունենում: Սիրում եմ, երբ կյանքս այդպես է անցնում:

Առավոտյան հայելու դիմաց մազերս հյուսում էի: Բարակել էին: Ե՞րբ են հասցրել մազերս թափվել: Նույն պահին հիշեցի Անահիտին. երբ վերջին անգամ տեսա նրան, երկու հյուսերը բարակ թելերի էին նման: Ես այն ժամանակ ոչինչ, բացարձակապես ոչինչ չէի հասկանում: Ո՞վ կմտածեր, որ նրանց տուն նորից կգամ 40 օր անց… արդեն հրաժեշտ տալու: Անահիտի սև մազերը, նիհարած, հյուծված մարմինն ու սրված դիմագծերը…

Երկուշաբթի Նորքում ենք դասի: Ուզում եմ ոտքով գնալ, ավելի ճիշտ՝ բարձրանալ: Ասես նույն ճամփով հետ եմ դառնում, հասնում սկզբնակետին ու նորից սկսում: Բայց ընդամենը օրվա վերջին կրկնելու եմ Նորք-Կենտրոն հրաշալի ճամփորդությունը, այն էլ՝ աշնանը: Վերջին անգամ աշնանը Նորքում եղել եմ չորս տարի առաջ:

Սիրում եմ առավոտյան շուտ արթնանալ, երբ երկինքը դեռ սև է, և միայն ժամացույցն է հուշում, որ ընդամենը քսան րոպեից խավարը կպատռվի, և երկնքում կհայտնվեն առաջին մուգ մանուշակագույն ամպիկները: Աչքերս բացում եմ զարթուցչի ձայնից և առաջին վայրկյաններին փորձում հասկանալ, թե ինչու է այն զնգում:

Սիրում եմ զգալ, թե ինչպես է քաղաքն արթնանում… Սկզբում թռչունները, հետո մեքենաներն են ակտիվանում, իսկ երբ մարդկանց ձայներ էլ են լսվում, արդեն դուրս գալու ժամանակն է լինում: Եվ ամեն անգամ դուռը բացելիս հառաչում եմ. արդեն աշուն է, լուսաբացն ուշանում է:

Իսկ երբ մնացել էր միայն հետիոտնի ճանապարհը, ես խորը շունչ քաշեցի. աշունը հաստատ այնտեղ էր: Ծառից դեղին տերևներ պոկեցի, իսկ ռադիոյով Ռուբեն Հախվերդյանը երգում էր. «Դա գուցե աշնան կատակն էր…»:

Փորձում էի հիշել, թե ցածր կուրսերում երբ եմ համալսարանից ոտքով տուն եկել: Փորձում էի, բայց չհաջողվեց, մինչև այսօր չտեսա աշունը, չմտաբերեցի այն ուրբաթները, երբ ոտքերս տերևների մեջ խշշացնելով տուն էի գալիս, երբեմն՝ արցունքն աչքերիս:

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me