Խոնավ ձեռքեր

Նույնիսկ ձմռան ամենացրտին ձեռքերս սառը չեն լինում: Դրա համար էլ ձեռնոց չեմ կրում: Հատուկ գործողություններ են պետք, որ դրանց ջերմաստիճանն իջնի: Օրինակ, մի քանի րոպե սառույց բռնել կամ էլ երկար ժամանակ անշարժ մնալ… Ամռանը ձեռքերս շոգում են: Մի տեսակ ուռում են, զգացողությունը կորում է: Բայց ամենատհաճը դրանց քրտնելն է: Իսկ դա սովորաբար սթրեսի ժամանակ է լինում:

Ձեռքերիս քրտնելու երկու դեպք եմ հիշում: Մեկը տասներորդ դասարանի գրականության ավարտական քննությունն էր: Ճիշտ է՝ լավ էի պատասխանում, բայց որովհետև մեդալի թեկնածու էի ու որովհետև քննող ուսուցչուհին ու ինձ դասավանդածը մեղմ ասած իրար չէին սիրում, ստիպված էի դիմակայել հարցերի տեղատարափին:

Մինչև հիմա զգում եմ ձեռքերիցս հոսող հեղուկը, մատներս, որ հուզմունքից կմճտում էին ոտքերս, իսկ քննասենյակից դուրս գալուց հետո զուգագուլպաս պատռվել էր:

Հետագայում շատ քննությունների ժամանակ ձեռքերս քրտնեցին, բայց ոչ մեկն այսքան ուժեղ չի տպավորվել:

Մյուս դեպքը, որ մինչև հիմա հիշում եմ, կիթառի առաջին ելույթս էր… Առաջին ու վերջին: Այն ժամանակ յոթ-ութերորդ դասարան կլինեի… Բեմ բարձրացա ու ինքս էլ չզգացի, թե ինչպես կատարեցի կարճլիկ համարը: Միայն քրտնած ձեռքերս եմ հիշում: Ու հիշում եմ նաև, թե ինչպես էի ամռանը քրտնող ձեռքերովս բացատրում կիթառ չպարապելս…

Այս գիշեր կիթառի ուսուցչուհիս եկավ երազիս: Նա պնդում էր, որ պետք է շարունակեմ: Ես ծիծաղեցի և ասացի, որ անտաղանդ եմ: Իսկ նա.
– Անտաղանդ մարդ չկա: Պարզապես պետք է նստես, օր ու գիշեր նվագես:
Ես կիթառ չունեի. հները մաշվել, կոտրվել էին: Դրանք երաժշտական գործիք լինելուց բացի ծառայում էին եղբորս խփելու համար: Դրա համար երկուսի կյանքն էլ շատ կարճ տևեց:

Ես որոշեցի, որ հաջորդ ծննդյանս օրը հորիցս կիթառ կուզեմ և կշարունակեմ նվագելը: Բայց դա երազիս մեջ էր… Երբ արթնացա, ծիծաղս եկավ այդ անմտությունից, որ ես կարող եմ նորից նվագել… Կիթառով երգչուհի դառնալու անհեթեթ երազանքս հիշեցի… Ու խոնավ ձեռքերս իմ առաջին ու վերջին ելույթից հետո:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me

%d bloggers like this: