Մինչև ե՞րբ

Մինչև ե՞րբ, ե՞րբ պիտի ապրեմ որպես բոմժ,
Մինչև ե՞րբ պիտի տեսնեմ փակ շրջան, ես՝ դրսում,
Մինչև ե՞րբ պիտի լուցկի վառեմ, տաքանամ,
Մինչև ե՞րբ պիտի փոքրիկ կայծը տոնածառ թվա,
Մինչև ե՞րբ պիտի թափառեմ, որոնեմ տաք անկյուն,
Մինչև ե՞րբ պիտի ծարավս աղաջրով հագեցնեմ,
Մինչև ե՞րբ պիտի ուռած կոպերս բորբոքում համարեմ,
Մինչև ե՞րբ պիտի անքուն գիշերս հիվանդ ցերեկ դառնա,
Մինչև ե՞րբ, ե՞րբ պիտի տենդագին երազեմ,
Որ մի կոշտ քար, մի տկլոր ծառ ընդունի ինձ գրկաբաց,
Մինչև ե՞րբ պիտի կարծեմ, թե անտառն այս թավուտ,
Սպասում է ինձ դեմքին ժպիտ նկարած,
Մինչև ե՞րբ պիտի հավատամ,
Որ մի օր այս ամենին վերջ կգա…
Մինչև ե՞րբ, ե՞րբ պիտի կեղծ օդ շնչեմ,
Արտաշնչածս կրակների փոխարեն:

Աղջիկներով դուրս էինք եկել միջանցք, իսկ սենյակում տղաները փոխվում էին, որ գնանք վիրահատարան:
Հանկարծ աչքովս ընկավ առաջին հայացքից ծննդաբերության պատմության մի թերթիկ. «Այսինչյան Այսինչ, 1987թ.»:
– Էրեխեք, պատկերացնու՞մ եք, հիմա 87 թվին ծնվածներն են երեխա ունենում:
– Իմ հասակակիցները,- զարմացավ Լիլիթը,- իսկ ես դեռ երեխա ունենալու մտադրություն չունեմ:
– Ինձնից մի տարով փոքրերը,- ավելացրի:
– «5-6» շաբաթական հղիություն,- կարդաց ինչ-որ մեկը,- ուրեմն ոչ թե ծննդաբերության, այլ հղիության պատմություն է:
– Ամուսնացած չէ,- լսվեց:
– Որտեղի՞ց գիտես,- հարձակվեցինք բոլորս, որովհետև նման արտահայտություն չէինք տեսել թերթիկի վրա:
– Նայե՛ք՝ «արհեստական ընդհատում»…

Գրել… Չգրել… Գրել… Չգրել…
Դու քեզ բանտարկված ես զգում, որովհետև քեզ ասել են, թե ստեղծագործություններդ շատ անձնական բնույթ են կրում: Եվ անգամ սեփական օրագրիդ հետ չես կարողանում անկեղծ լինել: Գիտես, որ այնտեղ միայն դու մուտք ունես, հետևաբար կարող ես գրել՝ ինչ ուզում ես. հայհոյել, ծաղրել, ծիծաղել, բացվել մինչև վերջ, դուրս շպրտել եղած-չեղածը: Բայց չէ՛, քեզ կաշկանդում է այն միտքը, որ գրածներդ շատ անձնական են:

Բոլոր գրողները շիզոֆրենիկ են
Մեջբերում եմ հոգեբուժության դասագրքից (շիզոֆրենիայի ախտանիշներն են). «Ասոցիացիաների խանգարումը կարող է դրսևորվել մտքերի ակամա հորդահոսքի ձևով կամ խորհրդանշական մտածողությամբ, երբ առարկաներն ու երևույթները ստանում են առանձնահատուկ, միայն հիվանդին հասկանալի իմաստ. օրինակ, «անձրևը երկնքի քրտինքն է» կամ «երկնքից եկող քիմիական բանաձևը. ապուրի մեջ աղ են լցնում, որ օրգանիզմում ապուրը չփչանա»:

There’s a feeling that something really bad is happening to me. It’s like a good part of me is dying.
And I don’t know why I’m here. And I don’t know what I do want to share. I’m keeping my mouth shut, my hands are tied, my pen is broken. What am I doing?

Why did I come back to English?

Աչքի հիվանդությունների ձանձրալի (որովհետև սև տետրն այլևս ինձ հետ չեմ վերցնելու) դասախոսության ժամանակ ծնված մի միտք. նեկրոֆիլի կարգախոսը. «Գնա՛, մեռի՛, արի՛, սիրեմ»:

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me