Գիրք. նախաբան

Մի տեսակ անսովոր է, երբ գրիչդ ձեռքդ ես վերցնում ու նախօրոք գիտես, թե ինչ է վերջում ստացվելու. գիրք: Բայց մնացածն անորոշ է, մի տեսակ մշուշով ծածկված: Ես գրելու եմ Երևանից հեռու եղած ժամանակ, երբ գլխիս տերը ես եմ լինելու, երբ օրվա կեսը չեմ խոսելու, որովհետև պարզապես որևէ մեկը չի լինելու, որի հետ կկարողանամ մի քանի բառ փոխանակել: Իմմ միակ զրուցակիցը ես եմ լինելու, հետևաբար ասելիք շատ կունենամ: Ու չգիտեմ՝ ինչի մասին է լինելու, ուր է գնալու, ինչ է դառնալու, ում նյարդերի վրա է ազդելու, ում է զարմացնելու, ում է քննադատելու, ում է գովելու:
Սարսափելի է, երբ գրում ես հաշվի առնելով ընթերցողին: Իսկ նա կա, գոյություն ունի, որովհետև սա ո՛չ օրագիր է, ո՛չ մի անկապ նոթատետր, այլ մի իսկական գիրք, որը ոչ թե մեկ կամ երկու հոգի են կարդալու (իսկ դա օրագրի ճակատագիրն է), այլ շատերը: Հետո իրենց գնահատականներն են տալու, և ես կա՛մ ծիծաղղելու եմ, կա՛մ չափից դուրս լուրջ եմ ընդունելու: Իսկ երբ ամեն ինչ հանդարտվի, սառն եմ դատելու ու հասկանալու, որ ավելի լավ կարող էր ստացվել:
Եվ չգիտեմ, թե ընթերցողս (մեծ հույսեր ունեմ, որ նա գոյություն կունենա) ինչ տարիքի, ինչ սեռի, ինչ ճաշակի և անգամ գիշերներն ինչպես քնող է լինելու: Գուցե նա սիրի բարձը գրկած դիտել երազները կամ փաթաթվել սավանով… չգիտեմ: Բայց մի բանում վստահ եմ. առաջինը Լիլիթն է լինելու (ահա և քո անունն էլ գրվեց այստեղ, բայց հուսով եմ՝ ոչ վերջին անգամ):
Ես չեմ պատկերացնում այս տետրը տպագրված. գուցե այսպես ձեռագիր էլ մնա կամ ամենաշատը հայտնվի ինտերնետում: Բայց խոստովանում եմ, որ այստեղ բավականաչափ անկեղծ չեմ լինելու, հետևաբար գիրքս կհրապարակվի թեկուզ պատճենահանող սարքի օգնությամբ կամ նույնիսկ արտագրելով:

Արդեն լույսը բացվում է, իսկ ես քնելու մտադրություն չունեմ: Մոտ մեկ ժամ առաջ շատ անհաջող փորձ կատարեցի: Արագ-արագ շորերս հանեցի, կիսատ-պռատ աղոթելով պառկեցի, բայց զգացի, որ անիմաստ է: Ձախ աչքիս մեջ նորից այդ զզվելի օտար մարմնի զգացողությունն էր: Ու ինչքան էլ կանգնեմ հայելու առաջ, կոպերս բարձրացնեմ, ձգեմ, միևնույն է, ոչինչ չեմ գտնի: Երկար ժամանակ է, ինչ պատճառն եմ փնտրում, բայց ոչ մի խելքին մոտ տարբերակ չեմ գտնում: Միայն կարող եմ ասել, որ մի անգամ շատ արտասվելուց հետո առաջացավ: Հիմա էլ, երբ թեկուզ մի քանի կաթիլ արցունք թափում եմ, նույն զգացողությունն է սկսվում: Այսպիսով, ես ինձ մատնում եմ, երբ մաֆիա խաղալուց աչքերս չեմ փակում, երբ այս անիմաստ պատճառով գիշերը չեմ կարողանում քնել:
Բայց եթե իսկապես քունս տաներ, ոչ մի գոյություն չունեցող օտար մարմին չէր կարող խանգարել ինձ: Ես աչքերս բաց պառկել էի, պատուհանից նայում էի երկնքին, որը դեռ աստղազարդ էր: Զանազան մտքեր պտտվում էին իմ գլխում, հանգիստ չէին տալիս: Ինձ մտահոգում էր այն հարցը, որ «բոլոր մարդիկ հավասար են, բայց որոշներն ավելի հավասար են»: Այս ոսկե օրենքը գործում է ամենուր ու ամեն անգամ սղոցում նյարդերս, երբ բախվում եմ դրա հետ: Ու երբ տեսա, որ անիմաստ է պառկելը, քանզի անքնությանս հիմնական պատճառը պարզապես այն էր, որ հոգնած չէի, որովհետև նույնիսկ գիրք կարդալը չէր օգնում (դրանից լավ միջոց չկա անքնության դեմ, հատկապես երբ գիրքն անհետաքրքիր է), վեր կացա ու կոմպը միացրեցի: Հիմա գրում եմ անկապ ու անիմաստ, սպասում եմ, թե երբ աչքերս բաց պահելու համար լուցկու չոփեր անհրաժեշտ կլինեն (ինչպես կասեր Լիլիթը): Բայց կարծես այդ պահը շատ հեռու է:
Փողոցները կամաց-կամաց աշխուժանում են, իսկ իմ ուղեղն անջատվել չի ուզում: Նա նույնիսկ հոգնածության ազդանշաններ ուղարկելու հավես չունի: Խե՜ղճ ալարկոտ… Բայց օրս բավական հագեցած էր, հետևաբար պետք է որ ուզենայի քնել ու շարունակությունը երազիս մեջ տեսնել: Չեմ կարող: Չեմ ուզում:
Իսկ անցյալս չկա:
Ծիծաղելի է:
Երջանիկ,
Խենթ,
Հետաքրքիր,
Աշխույժ,
Բայց արժեք չունի:
Ես ունեմ ներկա:
Թանկ է այն:
Ապագա,
Բայց այն ինձ չի մտահոգում,
Որովհետև այն ստեղծում եմ հիմա՝ հենց այս պահին, երբ առավոտյան ժամը 6:38 դեռ քնած չեմ,
Որովհետև պարզապես քունս չի տանում,
Որովհետև հոգնած չեմ,
Կամ՝ ուղեղս տեղյակ չէ,
Լռում է,
Որովհետև… չգիտեմ, ոչինչ չի ասում:
Ու այս ամենին ավելանում են մոծակները:
Երեք խայթոց աջ սրունքիս, մեկը՝ ձախ ազդրիս, ևս երեքը աջ բազուկիս վրա:
Միայն սառը ջուրն է օգնում,
Որ քոր չգա:
Ու ես նստած եմ կիսամերկ,
Չեմ ամաչում:
Ումի՞ց, ինչի՞ց…
Գիշերվանի՞ց,
Կոմպի՞ց,
Թե՞ կերուխում անող մոծակներից:
(գնամ, թրջվեմ)
Ու ոչ ոք չկա,
Ոչ մի խենթ ինձ նման,
Որ կիսենք գիշերը (թե՞ առավոտը),
Որ չձանձրանամ չքնելուց:

Հետաքրքիր է՝ մոծակներն icq ունե՞ն:

Protected:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Մենք չունենք ներկա, ոչ էլ՝ ապագա: Մեր կյանքը անցյալն է, արտաշնչվող օդը՝ հուշերը: Չենք կարող երկար խոսել, որովհետև շուտով սպառվում է հիշվող նյութը: Ու պետք է ևս մեկ տարի լռենք, որ նորից հանդիպենք, խոսենք նույն դեպքերի, նույն երգերի, նույն մարդկանց մասին: Պիտի զարմանանք, թե ինչպես են ոմանք հասցրել երեխաներ ունենալ, իսկ մյուսներն անհետ կորել են. ասես չեն էլ եղել:
Cuz there’s nothing else to do
Every me and every you
Ու ափսոսում, որ այդ ամենն այլևս չկա: Դու խոստանում ես, որ նորից ամեն ինչ կվերականգնենք, բայց միամիտ ես. հնարավոր չէ նորից նույնը ստեղծել հենց թեկուզ այն պատճառով, որ ես մի տեսակ մեծացել եմ, օտարացել:
so strange
Woke up to a world
that I am
not a part
except when I can
play it’s stranger
Մենք՝ դեռ նոր երիտասարդության մեջ մտած, բայց արդեն ծերացած, մեր կյանքի լավագույն պահերն ապրած: Տարօրինակ է, չէ՞: Ոչ ոք մեզ չի հավատում կամ էլ կարծում են, թե խենթ ենք: Իրոք, ինչպե՞ս կարող են 20-22 տարեկանները համարել, որ արդեն ապրել են իրենց երջանիկ օրերը: Ո՞վ կհավատա, որ 13-14 տարեկանում մենք ավելին էինք, քան մեր հասակակիցները նույնիսկ հիմա:
I’ve seen it all, I’ve seen the dark
I’ve seen the brightness in one little spark.
I’ve seen what I chose and I’ve seen what I need,
And that is enough, to want more would be greed.
Է՜հ, ո՞ր երգը հիշեմ, ո՞րը թողնեմ: Մի ամբողջ կյանք, մի ամբողջ մոլորակ մնացել է անցյալում: Բայց մեզ ուրիշ ոչինչ չի կապում… Կես ժամ խոսելուց հետո ձանձրանում ենք միմյանց ներկայությունից:
Էս մեկն էլ, ու վերջ.
Cause I’m just a teenage dirtbag baby.
Yeah I’m just a teenage dirtbag baby.
Listen to Iron Maiden baby with me.
Ես ու դու ներկա ենք, իսկ մենք՝ անցյալ… Մենք շատ ենք: Հիմա կա ես, դու, նա, մյուսը, չորրորդը հինգերորդը, իսկ առաջ մենք էինք:
When I grow up I’ll be stable
When I grow up I’ll turn the tables
Վե՛րջ, էլ չեմ գրում:

Հ.Գ. Լիլիին հիշեցի: Իմ սկիզբը նա դրեց, քոնը, մյուսներինը՝ չգիտեմ:

Hey You

Գժվում եմ: Մինչ այս ուշ ժամին ես Tori Amos-ի երգերն եմ որոնում, վինամպս խառը երգեր է երգում, ու հանկարծ…
Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old, can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles, can you feel me?
Հա՛, Pink Floyd-ի էս երգը շատ եմ լսել: Ու սիրում էի:
Իսկ հիմա, երբ գիշերային լռության մեջ ականջակալներով լսում եմ, չգիտեմ ինչ է կատարվում իմ ներսում: Անընդհատ լսել եմ ուզում: Ոնց որ նարկոտիկ լինի: Բայց մյուս կողմից էլ… տրամադրության սոսկալի անկում:

Հա՛յկ, բայց դու ի՜նչ անխիղճ ես: Էս ի՞նչ երգեր ես միացնում… Հա՛, հասկանում եմ, որ հիշողությունների գիրկն ես ընկել… Ես նույնպես: Ու կարծես բոլորս մի ամբողջություն լինենք: Հավաքվել ենք քաղաքի տարբեր անկյուններից, միացել ու իրար ենք լսում: Ասես փազլի կտորներ լինենք, որոնք վաղուց իրար չեն կպել: Բայց արդեն կամաց-կամաց գտնվում ենք, հավաքվում: Պատկերը շուտով գրեթե ամբողջական կդառնա, բայց կպակասի ամենամեծ, կենտրոնական կտորը: Ասենք, մենք ճկուն ենք, կարող ենք փոխել հավաքվող նկարը, յոլա գնալ առանց այդքան կարևոր կտորի: Հա՛յկ, ու դու միացնում ես.
I’m a creep
I’m a weirdo
What the hell am I doin’ here?
I don’t belong here
Բոլորիս երգը… Եվ դու ասում ես եթերում. «Հուսով եմ՝ շատերի մոտ հաճելի հիշողություններ արթնացրեց»: Ու շատ լավ գիտեի, որ դա քո մասին էր, իմ մասին էր… Բոլորիս՝ այդ կորած ընկերախմբի մասին էր: Հիշու՞մ ես, թե ինչը մեզ վերջնականապես քանդեց, կործանեց: Կարևոր չէ: Ամենաէականն այն է, որ դու կաս, դու նորից հավաքում ես մեզ… Հա՛յկ, թանկագի՛նս, հիշում եմ, որ ես, դու, Արաքսյան իջնում էինք Կոմիտասով, և այդ ժամանակ… Դե դու դա չես մոռացել, չեմ կրկնում: Պատկերացրու, մի քանի օր առաջ էլ քայլում էի նույն պողոտայով, բայց չկարողացա հիշել, թե կոնկրետ որտեղ ես, դու, Արաքսյան կանգ առանք: Ինչու՞ ես ժամանակին չէի գնահատում քեզ: Ինչու՞ էի արհամարհում, փախչում…
Քո, մեր ու բոլորի մասին կարող եմ անվերջ գրել: Հա՛յկ, ասա՛, որ դադար տամ: Իմ կյանքի կտորտանքները քեզ եմ հանձնում: Լավ կպահես:

Որևէ մեկն ունի՞ ռետին, որով հնարավոր կլինի ջնջել… ուղեղում գրվածը: Հիմա շատերը կասեն, թե էլի անցյալի հետևից եմ ընկել: Չէ՛, ես ներկան եմ ուզում ջնջել: Ի՜նչ լավ կլիներ, եթե մի օր արթնանայի ու չհիշեի ոչինչ, լինեի նորածնի նման: Չէ՞ որ ես մարդ եմ… Չէ՞ որ Աստված տալիս է ինձ հնարավորությունը: Ինչու՞ չեմ ջնջում այդ ամենը: Ճիշտ է՝ շա՜տ մեծ ուժ է պետք, բայց անհնար չէ: Ես կարող եմ փչացնել բոլոր ձայնագրությունները, պատռել պատկերները… Իսկ երբ գտնեմ նոր կտավ, նոր թուղթ, ինչո՞վ եմ լցնելու: Դա արդեն էական չէ: Միայն թե դատարկվեմ, պոկվեմ, հեռանամ, ջնջվեմ:

Protected:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Երեք աշխարհներ խառնվել են իրար… Ու ես չգիտեմ, թե որն եմ ուզում, ուր եմ ուզում գնալ: Մի կողմից Ակումբը իր բոլոր… ո՞նց ասեմ… ինչևէ, հասկացողը հասկացավ: Մյուս կողմից Աղվերանի ճամբարն էր: Դա ասես երազ լիներ: Դրա՝ իրական լինելու մասին փաստում են բազմաթիվ SMS-ները, որոնք ստանում եմ տարբեր մարդկանցից: Իսկ Վարդանը հանգիստ չի կարողանում նստել: Կարոտել է: Ես նույնպես: Երրորդ աշխարհը ռադիոն է, Հայկը ու մնացածները: Երբ զանգահարեցի, նա «Արձագանք» ասելու փոխարեն ուրախ բացականչեց. «Բյուրա՞կն»… Հարազատ մարդիկ տարբեր աշխարհներից: Վարդա՛ն, կարոտում եմ:

Protected:

This content is password protected. To view it please enter your password below:

« Older entries

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me