i still love him but i’d like to hate him.
i still think about him but i’d like to forget about him.
he’s too bad for me. why do i love him? and i’ve made a promise to myself that i’ll never call him or send messages before he does. he didn’t even remember my birthday. one day he’ll come to me on his knees but it will be too late for him…

i love saturdays but i hate to stay at home on saturdays. in the afternoon i was out with my brother but then he went to see his friends and i went home. i slept a little. when i woke up i didn’t know what to do. i felt so lonely. i was hoping that one of my friends will call me but… SIlENCE… oh, they never remember me when they don’t need a cd or a book. they never care how i am. well, i read a little and listened to alanis and then i decided to go out alone. it was dark already. the air had an autumn smell. i went to a cyber cafe. i had an email from annie. oh, she’s a great friend though she lives so far from me. i wonder why people who live so far from me understand me much better than the ones whom i see everyday.

it’s friday evening. it means that i’m tired like hell. who wouldn’t be tired after a week like this? i didn’t even notice how this week passed. oh, one more week and… my birthday. i hate it. i’m getting one more year older. i don’t even want to think about a party. all those things are fake. and birthday presents… how funny they are!!! i’m bored of such silly things. i’d like to spend my birthday locked in my room. i’d like to listen to my favorite music and to feel how i grow up, how i turn 17.
i didn’t want to grow up last year but now i don’t care much. i know that i’ll always be who i am and it doesn’t depend on how old i am (12 or 70).

hehe, i didn’t get 0 for chemistry. i got 2!!! so i had 2 correct answers. of course, that’s not good. i’d say it’s even too bad but it’s better than 0.

to my best friend

my dear Anahit, you were my BEST friend. you died and left me alone in this comlicated world where people laugh at my face but they dig a hole behind me. you were so honest to me. you’ve never hidden anything from me and you’ve never lied. you were like me a lot. you know, it’s very hard to find someone who is like me. i found you but you left this world too early. i know that you watch me now from heaven. i’ll try to be a good girl. it’s not easy when there’s no one around that i can trust. there’s no one to help me to be a good girl. this word was not for you. that’s why you left it. i’ll join you soon and we’ll be together again.

i live for the moment, i do what i can

Շաբաթ… Հիանալի օր է: Կարող եմ արթնանալ` երբ ուզեմ, անել` ինչ ուզեմ: Աչքերս բացեցի կեսօրին, և որովհետև տանը մենակ էի, երաժշտությունը միացրի ամենաբարձրի վրա: Հիանալի էր լսել իմ սիրելի երգերը և հնարավորին չափ բարձր գոռալ:
Մտածում եմ` ինչ կարելի է անել այսօր: Ես եղբորս հետ մենակ եմ ապրում, այնպես որ պետք է ուտելու բան սարքեմ: Ինչպե~ս եմ կարոտում մորս: Նա կվերադառնա դեկտեմբերին` Նոր տարուց անմիջապես առաջ: Ինչպե՞ս են երեք ամիս առանց նրա ապրելու: Լավ, այնպես եմ ասում, կարծես երբևէ առանց մորս չեմ ապրել: Երեք ամիսը կանցնի ճիշտ այնպես, ինչպես մյուս ամիսներն են անցել, երբ մայրս հեռու է եղել: Ինձ թվում է` նրան այնքան չեմ կարոտում, որքան անցյալ տարի կամ երկու տարի առաջ: Երևի դրա համար բավականաչափ ժամանակ չունեմ: Օրերս լիքն են, և ազատ ժամերս քիչ են: Բայց հենց ժամանակ եմ գտնում, վազում եմ ինտերնետ ակումբ և աոլով մորս հետ խոսում:

Այս օրը (մինչև 2006-ի փետրվար կատարված բոլոր գրառումները սկզբում եղել են անգլերենով)

Ահա առաջին անգամ գրում եմ իմ լայվ ջոռնալում: Մի տեսակ տարօրինակ է: Այս օրվա համար սպասել եմ մոտ մեկ ամիս: Լավ, սկսեմ այս պահի մտքերիցս:
… Հոգնած եմ, շատ հոգնած: Դժվար օր էր համալսարանում: Եվ ոչ միայն դա: Երբ տուն էի վերադառնում, ինչ-որ մեկը կանգնեցրեց և հարցրեց. «Քո՞ նկարն է այն ամսագրի վրա»: Դա ինձ անակնկալի բերեց: Երանի չիմանայի դրա մասին: Քիչ էր մնում` գժվեի: Մի նկար էր, որտեղ ասես խոզ լինեի: Դրա գոյության մասին չեմ էլ իմացել: Այն նկարվել է, երբ ես քննության ժամանակ մտածում էի շարադրության թեմայի մասին: Փակել էի աչքերս: Ինչու՞ առանց ինձ հարցնելու այդ նկարս տպեցին: Եթե տեսքս լավ լիներ, շատ ուրախ կլինեի: Բայց այդ մեկը… Չգիտեմ` որտեղ թաքնվեմ:

Կարուսել

Ոչ վե՛րջ կա, ոչ ըսկի՛զբ այս երգում

Byurakn

Writer

Անձնական տարածք

Մտնելուց առաջ ոտքներդ սրբեք

How I Lost My Chains

I've Learned The Most Unlearning Everything I've Ever Known

frauke's foodelicious fritid

baking across borders - exploring new recipes from Denmark and around the world

The Miscellany Room

Life is Easy; I suck

stof tot stof

Over dood, rouw en literatuur / On death, grief, and literature

MidiMike

A Life's Worth of Observations from a Songwriter and Sound Engineer

exoligu

De ce este nevoie de îndrăzneală pentru a gândi cu propria minte?

followthevoid

Writing and Musing

imandes

politics and philosophics

gayaneatoyan

Harmony with nature

Expat in Denmark Blog

Thoughts, observations, analysis and thematic coverage by Expat in Denmark & Friends

arpy maghakyan

articles by me